Birazoku.com sitesinde de kitapların ilk sayfalarından biraz okuyabilir, satın almadan önce fikir sahibi olabilirsiniz. Devamı »

Yazar ya da yayınevi iseniz kitaplarınızı ücretsiz yükleyin!

Tanrıyı Gören Köpek
Tanrıyı Gören Köpek

Tanrıyı Gören Köpek

Dino Buzzati

Romancı, öykü ve oyun yazarı Dino Buzzati, kendine özgü taşlama ve mizah anlayışıyla çağdaş İtalyan edebiyatının en saygın yazarlarından biri. Edebiyat çizgisinin kökleri genellikle…

Romancı, öykü ve oyun yazarı Dino Buzzati, kendine özgü taşlama ve mizah anlayışıyla çağdaş İtalyan edebiyatının en saygın yazarlarından biri. Edebiyat çizgisinin kökleri genellikle Edgar Allan Poe ve Franz Kafka’ya bağlanan ama özellikle kısa öykülerinde tümüyle özgün bir fantastik dünya yaratmış olan Buzzati, sanayi toplumunun, günümüz insanı üstüne bir karabasan gibi çöreklenen baskılarını kimi zaman gerçeküstücü, yer yer olağandışı boyutlarda işliyor. Tatar Çölü adlı romanı ve Klinik Bir Vaka adlı oyunuyla büyük üne erişen Buzzati, en güzel öykülerini bir araya getiren Tanrı’yı Gören Köpek’te, çağdaş insanı sarmalayan gizemi aralamaya yöneliyor. İnsanoğlunu tüm zayıflıkları, tüm çelişkileriyle ele alan bu öyküler günümüzün yalnız insanını psikolojik derinliğiyle irdelemekle kalmıyor, tükenmeyen umutlarımızı da dile getiriyor.

İçindekiler

Yedi Ulak ………………………………………………………………..11
Büyük Baskın …………………………………………………………..17
Yedi Kat ………………………………………………………………….35
Ama Yine de Kapı Çalınıyor ……………………………………..53
Pelerin ………………………………………………………………….. 69
C’yle Başlayan Bir Şey ………………………………………………75
Bir Damla ……………………………………………………………….85
Savaş Türküsü ………………………………………………………… 89
Dünyanın Sonu ………………………………………………………..95
Boşuna Çağrı …………………………………………………………. 99
Noel Öyküsü …………………………………………………………103
Tanrı’yı Gören Köpek ……………………………………………..109
Bir Şeyler Olmuştu …………………………………………………141
Fareler …………………………………………………………………..147
Uçan Daire ……………………………………………………………153
Düşkün Zorba ……………………………………………………….161
Ermişler ………………………………………………………………..167
Hamamböceği ……………………………………………………….173
Ay Işığında Tavşanlar ………………………………………………177
Hastane Sorunları …………………………………………………..179
Büyük Otelin Koridoru …………………………………………..183
Bir Ozanın Anısı ……………………………………………………187

YEDİ ULAK

Babamın krallığını dolaşmaya çıkalı beri, her geçen gün kentten uzaklaşıyorum, bana ulaşan haberler de gittikçe azalıyor.

Geziye otuzumu biraz aştıktan sonra başladım, sekiz yıldan fazla geçti, tamamı tamamına sekiz yıl, altı ay, on beş gündür kesintisiz yol alıyorum. Yola çıkarken, birkaç hafta içinde kolayca krallığın sınırlarına ulaşacağımı sanmıştım, oysa durmadan yeni insanlarla, ülkelerle karşılaşmıştım; her yerde, benimle aynı dili konuşuyordu insanlar, benim kullarım olduklarını söylüyorlardı.

Arada, coğrafyacımın pusulasının çıldırdığını düşündüğüm oldu, hep güneye doğru gittiğimizi sanırken, belki de aslında kendi çevremizde dönüp durmuştuk, başkentten bizi ayıran uzaklık hiç artmamıştı; uç sınıra hâlâ ulaşamamış olmamızın nedeni böyle açıklanabilirdi.

Ama sık sık da, bu sınırın var olmadığı, krallığın sınırsız bir biçimde uzanıp gittiği, ne kadar yol alırsam alayım hiçbir zaman sona ulaşamayacağım korkusu içimi kemiriyordu. Yola otuz yaşımı aştıktan sonra çıkmıştım, belki de çok geçti. Arkadaşlarım, dahası ailem, tasarımı ciddiye almamış, yaşamın en güzel yıllarının boşa harcanması saymışlardı. Nitekim adamlarımdan çok azı yola çıkmayı kabullenmişti.

Şimdikinden çok daha tasasız olmakla birlikte, yolculuk boyunca sevdiklerimle haberleşebilmek istedim, en iyi yedi atlı muhafızı, bana haber getirip götürmekle görevlendirdim.

Bilinçsiz olduğum için yedi ulağın çok fazla olduğunu sanmıştım. Zaman geçtikçe, tersine, şaşılacak kadar az olduğunu gördüm; üstelik içlerinde ne hastalanan olmuştu, ne yolunu haydut kesen ne de atı çatlayan. Yedisi de karşılığını çok zor ödeyebileceğim bir tutarlılıkla, bağlılıkla hizmet etti bana.

Birbirlerinden kolay ayırt edebilmek için, abecenin peş peşe harfleriyle başlayan adlar taktım onlara: Alessandro, Bartolomeo, Caio, Domenico, Ettore, Federico, Gregorio.

Evimden uzak olmaya alışık olmadığım için, ilkini, Alessandro’yu daha yolculuğumuzun ikinci gününün ak- şamı, seksen fersaha yakın yol almışken yola çıkarttım. Haberleşmede süreklilik sağlamak için, ertesi akşam ikinciyi, sonra üçüncüyü, sonra dördüncüyü gönderdim, yolculuğun sekizinci akşamı da Gregorio gitti. İlk ulak daha geri gelmemişti.

Onuncu gece geri geldiğinde, biz ıssız bir vadide konaklamaya hazırlanıyorduk. Alessandro’dan, hızının tasarladığından daha düşük kaldığını öğrendim; iyi bir atın sırtında tek başına giderken, aynı süre içinde bizim iki katımız yol alacağını sanmıştı; oysa yalnızca bir buçuk kat yol alabilmişti; biz günde kırk fersah ilerlerken, o altmış fersah aşmış, daha fazlasını yapamamıştı.

Ötekilerle de durum böyle oldu. Yolculuğun üçüncü günü kente giden Bartolomeo, on beşinci gün bize ulaştı; dördüncü gün giden Caio, ancak yirminci gün geri döndü. Çok geçmeden, ulağın ne zaman bize yetişeceğini bilmek için, o zamana kadar geçirdiğimiz günleri beşle çarpmanın yeterli olduğunu belirledim.

Başkentten sürekli uzaklaştığımız için ulakların yolu her seferinde artıyordu. Elli günlük bir yürüyüşten sonra, bir ulağın gelişiyle bir sonrakinin gelişi arasındaki süre belirgin biçimde uzamaya başladı; daha önce konak yerine beş günde bir ulak geldiğini görüyordum, şimdi bu ara yirmi beş gün olmuştu; böylece kentimin sesi gittikçe zayıflıyordu; haftalarca hiçbir haber almadığım oluyordu. Geçen süre altı ayı bulunca –Fasani Dağları’na varmıştık– bir ulağın gelişiyle bir sonraki ulağın gelişi arasındaki süre tam dört aya çıktı. Ulaklar artık bana eskimiş haberler getiriyordu; zarflar buruşmuş olarak ulaşı- yordu, kimi kez, getirenin açık havada geçirdiği geceler nedeniyle üstlerinde nem lekeleri oluyordu. Yola devam ediyorduk. Üstümden geçen bulutların çocukluğumun bulutlarının benzeri olduğuna, uzaktaki kentin gökyüzünün üstümdeki mavi gökkubbeden deği- şik olmadığına, havanın, rüzgârın esintisinin, kuş seslerinin aynı olduğuna inandırmaya çalışıyordum kendimi, boş yere. Bulutlar, gökyüzü, hava, rüzgârlar, kuşlar aslında bana yeni, değişik nesneler gibi geliyordu ve ben kendimi yabancı hissediyordum.

İleri, hep ileri! Düzlüklerde rastladığımız göçerler, sınırın uzak olmadığını söylüyorlardı.

Adamlarımı yüreklendiriyor, dudaklarında beliren yılgınlık belirtilerini söndürüyordum. Yola çıkalı tam dört yıl olmuştu; ne tükenmez yorgunluktu. Başkent, evim, babam öylesine gerilerde kalmıştı ki inanamıyordum. Şimdi ulakların peş peşe ortaya çıkmaları için tam yirmi ay geçiyordu, sessizlikler, yalnızlıklar içinde. Zamanın sararttığı ilginç mektuplar getiriyorlardı bana, mektuplarda unutulmuş adlar, bana yabancı söyleyiş biçimleri, anlamayı başaramadığım duygular buluyordum. Ulak, yalnızca bir gece dinlendikten sonra, biz yeniden yola koyulurken ters yönde yola çıkıyor, çok önceden hazırlamış olduğum mektupları kente götürüyordu.

Artık sekiz buçuk yıl geçmişti. Bir akşam çadırımda tek başıma yemek yerken, yorgunluktan bitik olduğu halde gülümsemeyi başaran Domenico girdi içeri. Neredeyse yedi yıldır görmemiştim onu. Bütün bu uzun süre boyunca hep çayırlar, ormanlar, çöller aşmış, kim bilir kaç kez hayvan değiştirmişti, içimden açma isteği gelmeyen bu mektup tomarını bana getirmek için. Şimdi gidip yattı, yarın şafak sökerken geri dönecek.

Son kez geri dönecek. Defterimde hesapladım, her şey yolunda giderse, ben şimdiye kadarki hızımla yoluma devam edersem, o da kendi hızıyla giderse, Domenico’yu ancak otuz dört yıl sonra görebileceğim. O zaman yetmiş iki yaşında olacağım. Ama artık kendimi yorgun hissetmeye başlıyorum, büyük olasılıkla ölüm çok daha önce yapışacak yakama. Bu nedenle bir daha göremeyeceğim onu.

Otuz dört yıl sonra (daha doğrusu, çok daha önce) Domenico beklemediği bir sırada benim konaklama yerimin ateşini görecek, bu süre boyunca niye bu denli az yol gittiğimi kendi kendine soracak. Tıpkı bu akşam yaptığı gibi, iyi yürekli ulak, yılların sararttığı, gömülmüş bir zamanın anlamsız haberleriyle yüklü mektuplarla çadırdan içeri girecek; ama beni, iki yanımda elleri meşaleli iki asker, yer yatağına uzanmış, kıpırtısız, ölü görünce, eşikte duraklayacak.

Yine de git Domenico, sakın acımasız olduğumu söyleme bana! Doğduğum kente son selamımı götür. Bir zamanlar benim de olan dünyayla artakalan tek bağsın sen. Son gelen haberlerden, birçok şeyin değişmiş olduğunu, babamın öldüğünü, tahta büyük ağabeyin çıktığını, benim kaybolduğumu sandıklarını, altlarında hep oynamaya gittiğim meşelerin bulunduğu yere yeni taş saraylar yapıldığını öğrendim. Ama yine de benim eski vatanım. Sen onlarla son bağsın Domenico. Tanrı’nın izniyle, bir yıl sekiz ay sonra bana ulaşacak olan beşinci ulak Ettore geri dönmeyecek, çünkü artık dönebilecek zamana sahip olmayacak. Senden sonra sessizlik, ey Domenico, meğer ki peşinde koştuğum sınırı bulayım en sonunda. Ne var ki, ne kadar ileriye gidersem, sınırın var olmadığına inancım o kadar artıyor.

Sınırın, en azından bizim düşünmeye alışık olduğumuz anlamda varlığından kuşkulanıyorum. Ne ayırma surları, ne bölme vadileri ne de geçitleri kapatan dağlar var. Büyük bir olasılıkla, farkında bile olmadan sınırı geçeceğim, bilinçsiz bir biçimde ileriye gitmeyi sürdüreceğim. Bu nedenle, Ettore ile ondan sonraki ulakların, yeniden bana eriştiklerinde, artık başkentin yolunu tutmayıp, beni nelerin beklediğini önceden bilebilmem için, bana öncülük yapmalarını istiyorum.

Bir süredir akşamları, alışılmadık bir kaygı sarıyor içimi, yolculuğun başlarında olduğu gibi, geride kalan sevinçlerin yokluğundan kaynaklanmıyor bu; daha çok, yöneldiğim bilinmedik toprakları tanıma sabırsızlığı. Günden güne, gitgide olanaksız hedefe doğru ilerledikçe gökyüzünde, daha önce düşlerimde bile görmediğim olağandışı bir ışığın ışıdığını belirliyorum –şimdiye dek kimseye söz etmedim bundan–; geçtiğimiz dağların, ırmakların, bitkilerin bizimkilerden değişik bir özden yapılmış oldukları izlenimi uyandırdıklarını ve havanın ne olduğunu bilmediğim haberler taşıdığını da.

Yeni bir umut yarın sabah beni daha ileriye, gecenin gölgelerinin karartmaya başladığı el değmemiş dağlara doğru sürükleyecek. Çok uzaklardaki kente, benim bir işe yaramayacak iletimi ulaştırmak için Domenico ters yönde ufukta kaybolurken, ben bir kez daha çadırımı sökeceğim.

Eklendi: Yayım tarihi

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

  • Kategori(ler) Roman (Yabancı)
  • Kitap AdıTanrıyı Gören Köpek
  • Sayfa Sayısı192
  • YazarDino Buzzati
  • ISBN9789750726415
  • Boyutlar, Kapak14x20, Ciltsiz
  • YayıneviCan Yayınları / 2010

Yazarın Diğer Kitapları

  1. Tam O Anda ~ Dino BuzzatiTam O Anda

    Tam O Anda

    Dino Buzzati

    “Yalvarıyorum yaz. İki satırcık olsun yaz, ruhun altüst, sinirlerin laçka olduysa da yaz. Ama her gün. Dişlerini sıksan da, anlamsız saçmalıklar da olsa yaz....

  2. Dağların Adamı Barnabo ~ Dino BuzzatiDağların Adamı Barnabo

    Dağların Adamı Barnabo

    Dino Buzzati

    İnsanın yalnızlıkla imtihanı Gazeteci, ressam ve hepsinin ötesinde ünlü romancı Dino Buzzatinin ilk romanı Dağların Adamı Barnabo ilk kez Türkçede Yazar, sembollerle dolu gerçeküstü...

  3. Colombre ~ Dino BuzzatiColombre

    Colombre

    Dino Buzzati

    Colombre, dünyanın tüm denizlerindeki tüm denizcilerin, tüm balıkçıların en korktuğu yaratıktır! İnsanoğlundan çok daha kurnaz, korkunç ve gizemli bir köpekbalığıdır Colombre! Musallat olduğu denizciyi...

Beriahome Harf Kupa

Aynı Kategoriden

  1. Zor Oyun ~ Harlan CobenZor Oyun

    Zor Oyun

    Harlan Coben

    1.Bölüm “Sadece uslu dur.” “Ben mi?” dedi Myron. “Ben her zaman usluyumdur.” New Jersey Dragons’un yeni genel müdürü Calvin Johnson, Myron Bolitar’ı Meadowlands Arena’nın...

  2. Bilirbilmezler ~ Gustave FlaubertBilirbilmezler

    Bilirbilmezler

    Gustave Flaubert

    Bouvard ile Pécuchet, bilgisizliklerinden ve ahmaklıklarından kaynaklanan sınırsız bir gözüpeklikle her konuya el atan iki arkadaştır; görünüşleri gibi tutumları ve tutkuları da gülünçtür. Ama...

  3. Babil Şifresi ~ Uwe SchomburgBabil Şifresi

    Babil Şifresi

    Uwe Schomburg

    BİR İHANET VE CİNAYET GİRDABI TEHLİKELİ, HEYECAN VE GERİLİM DOLU, SOLUKSUZ BİR MACERA USTACA BİR KURGU, HEYECAN YÜKLÜ VE İNANILMAZ SÜREKLEYİCİ…. UWE SCHOMBURG BU...

Haftanın Yayınevi
Yazarlardan Seçmeler
Editörün Seçimi
Kategorilerden Seçmeler

Yeni girilen kitapları kaçırmayın

Şimdi e-bültenimize abone olun.

    Oynat Durdur
    Vimeo Fragman Vimeo Durdur