Allah Beni Böyle Yaratmış – Pucca Günlük 3

Kasım 20, 2012 Anlatı, OKUYAN US YAYIN

Allah Beni Böyle Yaratmış – Pucca Günlük 3

Sanal âlemin en bilinen isimlerinden PuCCa, hikâyelerine kaldığı yerden devam ediyor. İlk kitabı “Küçük Aptalın Büyük Dünyası” ile bol bol güldüren, ikinci kitabı “Ve Geri Kalan Her Şey” ile yer yer hüzünlendiren PuCCa, serinin üçüncü kitabı “Allah Beni Böyle Yaratmış“ta “Ayaklarına kadar uzanan simsiyah montu ile Kenan İmirzalıoğlu’nun içerisine bisiklet pompasıyla hava basmışlar gibi duruyordu” diye tanımladığı, şimdiye kadar hiç yazmadığı Ankaralı’yla ilişkisini ve üniversite hayatını anlatıyor…

“Yediğini, içtiğini, gezdiğini gördüğünü değil, bize başına neler geldiğini söyle” dedirten tek yazar olma özelliğini kimselere kaptırmayan PuCCa, bu kez de ilk paragraftan itibaren onu neden bu kadar sevip merak ettiğimizi bize yeniden kanıtlıyor.

Bu arada, bizden duymuş olmayın ama, yine çok güleceğiz!

***

Seninle ilk tanıştığımızda iyiliğine inanmıyordum, ayrıldığımızda ise kötülüğüne. Şimdi, sanki seninle büyümemiş, onca şeyi yaşamamış, hatta hiç tanışmamış gibiyim.

***

Tam karşımda, öylece duruyordu ya öylece, sanki o kadar acıyı bana yaşatmamış gibi, sanki onca seneyi onunla geçirmemişim gibi bakıyordu bana. Tanımış mıydı? Muhakkak, boru mu beraber büyüdük, dört sene beraber yaşadık, beraber yapmadığımız tek şey unutmak eylemi olmuştu. Karşımdaydı şimdi, yaşlanmış biraz, kilo da almış hem epeyce. Zaten götlü göbekli bir şeydi, iyice salmış. Kaşlarının ortasını hâlâ alıyor ve hâlâ aynı gülümsemeyle, gözleri küçülerek bakıyor. Hep merak ederdim, çok çok çok büyük âşıklar seneler sonra birbirleri hakkında neler düşünürler diye. Ona sarılıp uyurken, ya bir zaman sonra başka birileriyle olursak birbirimizi nasıl hatırlayacağız diye. Meğerse böyleymiş…

AŞTİ’de elimde kocaman bir valizle İzmir otobüsünden inmiş etrafıma salak salak bakınıyorum. Üniversiteye yediğim bir bok yüzünden ek kontenjanla gitmiştim. Ankara’yı sadece başkentimiz olarak biliyorum, hayatımda ilk kez görüyorum. Babama falan atar yapıp her şeyi kendim halledeceğime inanıyorum ama AŞTİ dc öylece etrafa bakınıp duruyorum. Yan tarafımda bir çift var, kızın ağlamaktan gözleri patlamış neredeyse. Oğlanında bir eli cebinde, diğeri kızın belinde, bir yanağından öpüyor bir alnından. Onları gördükçe yalnızlığım daha da batıyor, “lan en azından babam gelseydi benimle, üniversite nerede onu bile bilmiyorum” diye kendime acıyorum resmen. Birilerine sormak lazım şimdi diye etrafıma bakıyorum ama paranoyaklığım hat safhada. O benim böbreklerimi çalar, o teyze ne bilir fakülteyi, adamın gözü göz değil, anam valla herifin mesleği pezevenklik diye diye öğrenciye benzer sadece o çift var. Kız ağlamasını kesse gidip onlara en azından oradan nasıl çıkacağımı soracağım ama kızı kesiyorlar sanki, susmak bilemedi. Alt tarafı sevgilinden ayrılacaksın bacım ya, ne bu trajedi, benim beynim şişti deyip araya mı girsem diyorum ama bu da pek kıskanç olacak. Kız hafif susar gibi oldu; hah, valizimi sürükleyerek geldim yanlarına kız bir daha başladı.

Hemen diplerinde kereste gibi kaldım ben, geri geri çekilsem olmayacak, dürtsem ayıp olacak öksüreyim bari dedim. Bir iki öhöm’lemeden snra çocuk baktı bana. Ayy Allah belanı vermesin senin, onca gürültü ağlama bu şaşı, göbekli, üç çocuk yemiş sıçamamış adam için miydi yani. Kız da bildiğin güzel, istese bunun gibi elli tane bulur. Neyse dedim, bana düşmez insanların özel hayatı. “İletişim fakültesi AŞTİ’ye yakın dediler, ben nasıl gidebilirim?” diye sordum. Adam dünyanın en soğuk tavrıyla bana doğru döndü, “Az bekle, ben de oradayım götürürüm seni” dedi.

Yalnız bunu öyle bir söyledi ki, sike sike beklemek zorundaymışım gibi. “Tamam” dedim, 25 dakika boyunca, kızın otobüsü kalkana kadar yanlarında hiç sesimi çıkarmadan ezik ezik bekledim. Allah’a şükür sonunda kız bindi gitti, bir ara hiç girmeyecek bir sonraki otobüse alacak biletini sandım da ödüm patladı. Çocuk döndü, gerçek bir su katılmamış öküz gibi “Hadi gidelim” dedi. O önde ben arkada, elimde kocaman valizle pıtı pıtı gittim. AŞTİ’den çıktık, bu durdu, eliyle sağ tarafı göstererek, “Şu taraftan git, dön, okulu göreceksin” dedi.

Allah’ım, o gösterdiği işaretparmağını burkup, hata kırıp kulaklarından sokup kıçından çıkarıp var olabilen bütün deliklerine, buna göbek deliği de dahil olmak üzere sokmak istedim. Be beynini çift katlı otobüsle ezdiğimin adamı, madem tek yapacağın şey bana elinle göstermekti de beni ne yarım saat oynaşmanızı izlemem için beklettin? Kalbim sıkışıyor, aha valla kalbim daralıyor, sinirden alnım atıyor yahu benim.

“Bunun için mi bekledim saatlerdir?” dedim ama söyleyeceği her şeyin cevabı valizi kafasında parçalamak olacak. Çattı o birleşik kaşlarını, burnunu çekti, “Ne için bekledim bilemem, okul orada işte’’ dedi ve gitti. Bildiğin arkasını döndü ve gitti. Yani düşman olsa düşmana bu kadarını yapamazdı yemin ederim. Ona küfrede küfrede okula doğru gittim. İlk üniversite günüm böylece başlamış oldu.

Lisedeyken üniversite bana çok mistik bir ortam gibi geliyordu. Düşünsene babandan izin almadan istediğin her şeyi yapabileceğin bir yere gidiyorsun, bu bile hayal gücümü zorluyordu açıkçası. Hep böyle müzikal gibi sanıyordum ilk sınıfa girdiğim ânı. Tam ben böyle giriyorum, arka sıralarda sigara içen deri ceketli çocuklar parmak şıklatıyor. Ön tarafta manken gibi kızlar bacaklarını okşayarak şarkılar söylüyor, sıraların üzerinde millet takla atıyor falan. Heyecandan ölmek üzereyim, üniversiteli oluyorum ve bütün sınıf arkadaşlarımı merak ediyorum. Erkeklerin hepsi acayip yakışıklı olmalı, iletişim yani adı üzerinde çirkin adam almamaları lazım diye sınıfın kapısını bir açtım. Arka fonda Yedi Karanfil’den Ay Yüzlüm’ün fon müziği çalıyor ve bende bir yıkılma anı.

Lan burası aynen bizim Sosyal 11-B. Hiçbir farkları yok milletin, erkeklerin hepsi çirkin, herkes sırasında kös kös oturuyor. “Hobaaa gençlik ne yapıyorsunuz, anne baba yok, kalkın çılgın atın biraz, içiniz mi çürüdü?” demek istiyordum ama onun yerine kısık sesimle “Ben şeyle, ek kontenjanla geldim de nereye geçeyim ki” diye birine sordum. O da bana arka taraflarda bir yer gösterdi. Gidip oturup dersin başlamasını bekledim.

Hoca girdi sınıfa, bir şeyler anlatmaya başladı, benimse aklımdan geçen tek şey, lisede kızın birinin anlattığı bir olay. “Üniversitede var ya, çişin gelince öğretmenden izin almıyormuşsun. Kalkıp canın istediği zaman kapıyı çekip çıkıyormuşsun.” Sürekli olarak bu geliyor aklıma, biri çıksa doğru mu değil mi onaylasam diye tetikte bekliyorum. Ben tam acaba kim çıkacak derken, biri açtı kapıyı. Hızlıca kimsenin suratına bakmadan hemen benim yan tarafıma gelen orta sırada bir yere oturdu. Bana okulu gösteren çocuktan başkası değildi bu. Zaten böyle bir öküzlük de bir tek ondan beklenirdi. Arkasından hoca da bakakaldı bir süre. Tedirgin eden bir sessizlik oldu, o an çiş olayının yalan olduğunu anladım. Hoca masaya kalemini vurarak, “Özür dilemeyecek misin?” dedi, bizimki sıkılgan bir tavırla yanağını kaşıyarak “sebep?” diye sordu. Kadıncağız bir atarlandı, ders başladı falan filan diye anlatmaya başladı ki, çocuk “Rahatsız mı oldu hocam, alt tarafı girdik içeri. Bana laf anlatacağın sürede buradaki bebelere Cine5 dekoderi nasıl çözülür onu bile anlatırdın” dedi. Ben bir kahkaha attım, zannettim ki herkes gülecek yani, öğrenci komik bir şey söyledi neticede. Ama kahkahamın bütün sınıfın duvarlarında yansımasını görünce anladım, gülen sadece bendim, çocuk bile kendi esprisine gülmemiş hatta bana geri zekâlıymışım gibi bakıyordu. Öğretmen ise çocuktan alamadığı siniri benden çıkarmak istercesine, “Ben seni ilk kez görüyorum adın ne senin?” dedi. Ahanda geldik çişin son damlasına, ayağa kalktım ama heyecandan adımı unuttum. Adım neydi ya benim diye beynimin içinde bir sürü cümle dönüyor, ayaktayım bütün sınıf bana bakıyor, hoca kaşlarını iyice çatmış benden bir ses bekliyor.

“PuCCa ben ya, şeyle geldim buraya.”

“Neyle geldin, birinizin arkadaşı falan mı? Size sınıfa başka bölümden eşinizi dostunuzu sokmayacaksınız demedim mi ben?”

“Yook kimsenin şeyi değilim ben.”

“Nesin peki?”

“Ek kontenjanla başladım da.”

“Ee sizinkiler 2 hafta önce geldiler.”

“Ben tatildeydim dönemedim, şimdi döndüm ondan böyle geç oldu.”

Kadın tabii sinirlendi ama çocuktan yana göt oluşunun acısını da benden çıkarması kendince iyi oldu. Ama peki ya bence? Üniversitede ilk günüm ve bütün sınıf arkadaşlarım beni geri zekâlı zannediyor. Bana toplum içinde bir anda soru yöneltilince beynimi tamamen kaybediyorum çünkü. O an beynim çalışmıyor, kıçımdan falan konuşuyorum, kelimeler ağzımdan çıkmıyor, çıkanların da zaten mantıksal hiçbir yanı olmuyor. Oturdum yerime ama gözlerim dolu dolu…

Babamı istiyorum ben, sen gelme ben her şeyi hallederim diyen kafamı sikeyim. Daha yurdu bile halletmedim. Akşam nerede yatacağımı bilmiyorum, az önce en büyük rezilliği yaşadım, artık bence yaşamamın bile anlamı yok. Pencereyi açıp kendimi atsam herkes “yapılacak en iyi şeyi yaptı kızcağız” der eminim. Tam alt dudağım titremeye, gözlerimdeki doluluklar yaş olup akmaya başlayacaktı ki ön tarafımdaki kız arkasını döndü, ağzını kocaman aça aça, “Hoş geldin. Hocayı sallama karı menopozdan beynini yakmış, nerelisin, nerede kalıyorsun, ilk girişinde mi kazandın sınavı, hangi liseydi, a İzmirli misin hadi bana İzmir’i anlat” diye bir başladı soru bombardımanına. Ders sonunda kızla eve çıkmaya karar verdik. Bu sayede de gece nerede yatacağım belli oldu, kız beni misafir öğrenci olarak yurda sokacaktı, merak ettiğim her şeyi ona sorabilecektim. Az önce babacığım diye ağlamaklı kurduğum cümleleri bir anda unutuverdim. Her şey harika olacaktı…

Özgürlük çanları benim için çalıyor

Emlakçıya para vermeyelim diye kendimiz ev aramaya çıktık ama ne çıkış, günün sonunda okulun karşısındaki bankta elimdeki gevreği yiye yiye ağlıyordum. Eve çıkmaya karar verdiğim kız ise benden daha mızmız çıktı. Onu teselli etmekten arada sırada kendimi avutmayı unuttum. Dur ya ona bir rumuz bulayım ben. Sarı olsun; ilk bakışta kendini belli eden özelliği bu. Sarışın ama böyle o fallik sarışınlardan durmuyor, doğuştan sarışın olduğu için daha çok “göçmen sarışını” gibi duruyor. Kıvırcık saçlı, çok çok zayıf bir kız. Garip bir güzelliği var, gülerken eliyle hep ağzını kapatıyor, ağlarken de suratını. Herkes hakkında söyleyecek mutlaka bir hakareti var. Yanımıza bir kız geliyor mesela, kızın suratına ne iltifatlar yağdırıyor, arkasını döndüğü an “Bu da tam bir geri zekâlı hiç tahammül edemiyorum. Ya da O orospu, şu beyinsiz, az öncekini gördün mü götü resmen ensesine kadar çıkmış, ayı ya nasıl yiyor baksana az yese belki zayıflar, hocanın bacaklara baksana bunu kim sikiyor acaba?” Hep ama hep bu şekilde, acaba arkamdan ne diyor diye düşünüyorum ama bir taraftan da bulduğu kulplarla eğleniyorum.

Nereye gitsek “öğrenciye ev vermiyoruz” diye bizi geri yolladılar. Evleri de gör, lan öğrenci ne yapsın Senin evini, kediye köpeğe versen içinde barınmaz diyebileceğim türden evler Hepsi de bize aynı hikayeyi anlatıyor: “Duvarlardan birini yıkmışlar yan evle birleştirmişler.” Beş tane ev sahibinden bu efsaneyi dinleyince hiç inandırıcılığı da kalmadı. Bir de iki kız başına tutulunca orospu muamelesi çekenler yok mu elim ayağım titredi. Gittik eve bakıyoruz, minnacık kutu gibi bir şey, “İkiniz mi yaşayacaksınız?” diye şöyle bıyık altından sordu, öğrenciyiz dedik. “Öğrenciyiz diyorlar pavyonda çalışan çıkıyor abla” dedi, o an gerçekten kapıyı söküp adamın ağzına monte edecektim. Tabii bir de geç kalmışız o ayrı mevzu, bütün öğrenciler kiralık evlere dolmuş, tek tük kalanlar var onlar da bizi beğenemedi bir türlü.

Biz böyle tam vazgeçmiştik yurtta yaşamaya devam diyorduk ki karşıdan o çocuğun geldiğini gördüm. Hiçbir yere bakmadan kafasını koç gibi öne koyup hızlı hızlı yürüyordu, yanımdaki kız, Sarı bağırdı ona: “Hey Ankaralı, bize bir yardım eder misin ya, sen buralısın. Ev arıyoruz.” Döndü bize doğru, dedim bu geri zekâlı yardım etmekten anlamıyor, elimize tapu verir gider. Kız beni dinlemedi tabii, çocuğu yanımıza kadar getirtti. Çocuk dünyanın en mühim şeyini dinliyormuş gibi yaptı, hiç sesini çıkarmadan Sarı’nın anlattığı ev ararken başımıza gelen şeyleri dinledi, dinledi, dinledi. Sonra kafasını kaldırdı, “Hayri abi var bizim, emlakçıdır. Ben sizi ona götüreyim, komisyon almaz, merak etmeyin” dedi. O önde biz arkada başladık yürümeye.

Otobüs duraklarının oraya geldik, otobüse bineceğiz ama okul çevresinde ev istiyoruz, çocuğa birinin bunu söylemesi gerekli. Garip bir şekilde bununla muhatap olmaktan ben korkuyorum. Çok yakınız, kıza da sen söyle binmeyelim otobüse diyemiyorum duyacak çünkü. Ben böyle iç sesimle debelenirken bu bir anda bir döndü bana, “Merak etme, adamın ofisi uzakta ama buradan ev bulur size” dedi. Lan düşüncemi mi okudu acaba diye bir korktum. Sonra bakalım bunu da okuyabilecek misin, dedim. “Sen ayının tekisin, öküzün birisin, camışsın, gerçek bir gergedansın, hatta senin pipin mi yok, pipin yok işte pipisiz pipisiz ohohohoh çüksüz” diye içimden geçiriyordum ki bu bir anda bir döndü, bana bir baktı, ardında da elini fermuarına koydu. Kalbim duruyordu o an, adam gerçekten düşüncelerimi okuyor hacı! Hassiktir, ayı deme PuCCa, adama ayı deme, sikini taşağını işin içine katma, düşünmeyi kes, yapma yapma sik düşünme, diye kendimle savaşırken bir taraftan da doğru düşünmeye çalışıyordum ki otobüs geldi.

Otobüse binince tabii daha mantıklı düşünebildim, çocuk düşüncemi okumuyordu, pipisiyle ilgili şeyleri düşünürken otomatik olarak oraya bakınca fermuarını açık sandı ne yapsın. Otobüste biletlerimizin parasını o ödedi. Ankara’da ilk kez otobüse binmiştim, o yüzden bir taraftan da nasıl olduğunu anlamaya çalışıyordum. Yan yana oturduk, bana bir öğrenci bileti verdi, “Al sakla bunu, okul bittikten sonra hatıran olur, ilk biletimdi dersin” dedi. (O bilet hala cüzdanımın bir köşesinde duruyor.) Emlakçıya gittik, evi bize gösterdi, beğendik ve hemen tuttuk. Yalnız şöyle bir sorunumuz vardı, ev eşyamız hiç yoktu ve biz bu konuyu düşünememiştik. Bakalım kahramanlarımızın başına neler gelecekti bomboş evde…

Sana göz koydum, gözün yiyorsa kaç bakalım

O kadar çok gençlik komedisi filmi izlemiştim ki üniversitede neler yapacağımı biliyorum sanıyordum. İzlediğim filmlerde öğrenciler gruplara ayrılıyordu mesela; havalılar, çok havalılar, ezikler, çalışkanlar, motosikletliler, bilgisayar kurtları, ponpon kızlar ve Amerikan futbol takımı oyuncuları…

Kantinde oturuyorum ve etrafıma bakıyorum, gerçek hayattaki gruplaşmayı çözmeye çalışıyorum ama maalesef filmlerle alakası yok. Ülkücüler, ulusalcılar, saçlarının önünü kabartmış kızlar ve her gün fön çektirenler. Hangi grubu seçsem bir diğeri elimde kalacak o derece. Hey gidi hey, ne hayaller kuruyordum oysa, ponpon kız olacaktım, kantinde minnacık eteğimle dolanacaktım. Bir de şu anki halime bak, kantinin ısıtma sistemleri bozulmuş, montumla en köşedeki sandalyede oturup eve alınacak eşyaların ne kadar tutacağını hesaplıyorum. Ev arkadaşı olarak seçtiğim kızınsa içerisine devrim ruhu girmiş adeta. Daha dün Burger King’de yemek yediğim hatun şimdi bana emperyalizmin ruhumuza açtığı derin yaralardan bahsediyor. Okulda örgütlenmeden, broşür yapmaktan Deniz Gezmiş dövmesini nereye yaptıracağına karar verememesinin telaşı içerisinde bana bir şeyler anlatıyor. Allah’tan okullar artık 80 dönemindeki gibi değil; bir yan masamızda da ülkücü çocuklar küpeli erkeklerin listesini hazırlıyor çünkü.

Babamın okula beni yollarken bir tek uyarısı vardı: “Aman diyeyim, siyasete bulaşma. Zamanında hepimiz bulaştık, çoğumuz okulundan, şanssız olanlar ise hayatından oldu. Yeşil parkaya gönül verenlerin bir kısmı reklamcı. Tek bir dil, tek din diyenlerin çoğu ise yabancı memleketlerde onların diliyle derdini anlatıyor şu an” demişti. Liseden olayların artık babamların devrindeki gibi olmadığını az çok biliyordum, yani biz öyle tembel bir nesildik ki açıkçası en büyük korkumuz devamsızlıktan kalmaktı. Üniversitede işler böyle yürüyordu birkaç alternatif dışında, bunlardan biri benim ev arkadaşımdı, diğerleri ise yan masadakiler.

Koltuk yerine evi minderle döşesek ne kadar tasarruf ederiz diye hesap yaparken, Ankaralı çocuk bir hışımla kantine girdi. Ayaklarına kadar uzanan simsiyah montu ile Kenan İmirzalıoğlu’nun içerisine bisiklet pompasıyla hava basmışlar gibi duruyordu. Yan masaya geldi, hemen biri sandalyesini çekip ona verdi, oturdu öyle kös kös susup milleti izlemeye başladı. Bu hareketinden anladık ki onun tarafı küpe koparanlardandı. Gerçi bunu anlamak zor olmasa gerek, tavırları ilk günden beri bunu kabak gibi belli ediyordu. Ben böyle onu

Genel Bilgiler

Benim için ARA!

Allah Beni Böyle Yaratmış – Pucca Günlük 3 için 16 cevap

  1. Şimdi burda okurken bile gözyaşlarıma hakim olamadığım bir kitap ve almayı kesinlikle düşünüyorum gülmemek elde değil.

  2. Ben hayatımda bu kadar saçma sapan bir kitap okumadım. Gençleri ve bilhassa çocukları Kur’an-ı Kerim’e yönlendirip okutmak varken neden bu tür soytarı kitaplarına teslim ediyoruz gençlerimizi? Biraz dinimize ve peygamberimize sahip çıkalım lütfen. Silkelenelim, kendimize gelelim biraz. Kimse dünyaya kazık çakmadı. Hepimiz öleceğiz. Biraz özen gösterin rica ediyorum.

    • insan bazen gülmeyede ihtiyaç duyar.

    • love dedi, Şubat 8, 2013'te.

      ikisinin farklı kulvardaki kitaplar oldugunun farkındasınız umarım bence daha düşünerek yorum yapmak gerekli pucca tam çerez kitap müthiş..

    • Her insan gülmeye ihtiyaç duyar.Bence,sen dar kafalı biri gibi görünüyorsun.. ( Belkide Öylesin..)
      PuCCa çok zevkli ve eğlenceli bir kitap sizin gibilere kalsak,tüm dünya kapalı olacak,herkes kur-an Bilecek.Tamam müslümanız bilmeliyiz,ama sen iişi abartanlardansız sanırım..
      PuCCa ve geri kalan herşey’i okudum.Gerçekten harika bir kitap.Şimdi diğerlerini de almak istiyorum. :) okurken sıkılmadığım Tek kitap diyebilirim. :P

    • Esra dedi, Temmuz 10, 2014'te.

      Herkes müslüman değil önce bunu fark edin. Herkesin aklı var. Kimse sizin fetvanıza muhtaç değil. Madem bu kadar seviyorsunuz fetvayı bu kitabın sayfasında ne işiniz var? Bunu yazacağınız vakte gidin namaz kılın. Tabi kılıyorsanız. Herkes fetvacı oldu başımıza yahu .

  3. Yaşadıklarını en komik en alaycı şekilde anlatan yazar. bayılıyorum bu kıza ya

  4. Kitabıı kuzenim önerdii çok beğendimm açıkçasıı komikk.. kızın kendi üniversite hayatını anlatmasıı ilqimii çektii. sewdiim kitabıı. ama tabikide dinimiz daha önemliii ama insanın birazda hayatlaa ilqili öğrenmesii qereken şeylerdee warrr. bencee pucca bunu qüzell anlatmışş . sewiyoruumm seniii PUCCA <3

  5. puccaa ve geri kalan herşeyiii okudum ve hayran kaldıımm onu okuduktan sonra acaba bende ilerde böyle bir kitap yazabilirmiyim diyee özendimm. ama senin gibi profesyonel yazamam heralde. senin en büyük hayranınınm diyebilirimm.duy sesimi seninle röportaj yapmak tek isteğimm.s seni çoooooooooooooooooookkk sewiyorumm.. bu kardeşimin facesii . ama bişeyy olmazz.duy sesimii yaa duyyy.!!!.s.s.s puCCa’mmmmmmm. :( :( :( :(

  6. Ben böyle onu yazıyorya sonda ondan sonra ne gelıyoo ? ? gercekten guzel kıtaaaap

  7. çok uzun saçma

  8. ulan bu kadar ahlaksızlık içeren bir kitap nasıl ilgi çeker ya ruhunuz pis sizin demek ki hoşunuza gidiyor yapamıyorsunuz ama okuyup zihninizde yaşıyorsunuz.

  9. kitabın sayfa başlıkları bile kişilik sahibi bir insanı iğrendirecek öldüce ‘orospu olmak istemiyorum’ başlıga bak yazk ya sizin gibiler oldukca aşk ve sevgi yalan olmaya devam edecek.

  10. derin dedi, Ocak 24, 2014'te.

    pucca seni çok seviyorum bütün kitapların bende var müthiş kitaplar yazıyosun arkadaşlar bu hikaye puccanın kendi yaşamı ve hikaye bu kadar kısa değil tam 341 sayfa

  11. kübra dedi, Mart 11, 2014'te.

    ya bayıldım süper arkadaşım tavsiye etmişti il iki kitabı okudum şimdi sıra bunda almaya gidiyorum süper hiç sıkılmadığım çok eğlenceli bir kitap :DD

  12. Cemre dedi, Mart 19, 2014'te.

    valla bütün kitaplarını okudum çok güzel bir seri :)

Cevap ver

E-posta hesabınız yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Kapat

Pomstore.net | Keşfet ve Satınal