Birazoku

Hayır, her masal mutlu sonla bitmez; güzel kızlar her defasında yakışıklı prenslerle evlenip sonsuza dek mutlu yaşamazlar. Bazı masallar derinlere gömülmüş dürtülerin ve aşırılıkların cazibesine kapılmış laftan anlamaz ruhları, şehveti, yalanı, açgözlülüğü; bir insanı insanlıktan çıkarabilecek her ne varsa onu anlatır. Alımlı mı alımlı safdil bir genç kadın, kuytularda gizlenmiş tutkuların, tıkınırcasına yenen yemeklerin, bitimsiz bedensel hazların sınırlarında gezinmeye karar verir, ta ki günün birinde kıvrık kuyruğu, etli yanakları, tüm vücudunu kaplayan kıllarıyla besili bir dişi domuza dönüşene dek…

Sömürülmeye göz yumdukça bedeni ve ruhu tahribata uğrayan bu kadının önünde artık iki yol vardır: Bu gidişe bir dur deyip hâlâ varolan kadınlığına, döngülerine ve içgüdülerine mi kulak verecek, yoksa nefesini kesen arzuların peşinde benliğini mi yitirecektir? Tükenmenin alegorisini kurgulayan Marie Darrieussecq’ten toplumsal cinsiyet rollerine, yozlaşmış kadın erkek ilişkilerine ve genç bir kadının varoluş mücadelesine dair tüm dünyada 40’tan fazla dile çevrilen klasikleşmiş ve çarpıcı bir metamorfoz hikâyesi…

Bu hikâyenin ne denli büyük bir sıkıntıya, endişeye sebebiyet verebileceğinin, insanların kafasını ne denli bulandırabileceğinin farkındayım. Bu taslakla ilgilenmeyi kabul edecek editörün kendisini bitmek tükenmek bilmeyen bir külfetin altına sokacağından da şüphem yok; muhtemelen kendini hapiste bulacaktır, bu yüzden, verdiğim rahatsızlık için kendisinden şimdiden özür dilemek isterim. Bununla birlikte bu kitabı vakit kaybetmeden yazmalıyım çünkü beni şu an içinde bulunduğum halde gören tek bir kişi bile bana ne kulak vermek ne de inanmak isteyecektir. Oysa kalem tutmak bile öyle korkunç kasılmalar yaşamama neden oluyor ki…

Ayrıca burada ışığım da yok, karanlık çöktüğünde yazmayı bırakmak zorunda kaldığımdan zaten çok ama çok yavaş yazıyorum. Bu defteri bulmak için yaşadığım zorluklardan ve her yeri batıran, güçbela kurumaya yüz tutmuş mürekkebi sulandıran çamurdan söz etmiyorum bile. Bu domuz yazısını çözmeye sebat edecek editörün, okunaklı yazabilmek için korkunç bir çaba sarf ettiğimi göz önünde bulunduracağını umuyorum. Hatırlama ediminin kendisi bile benim için öyle zor ki.

Yine de iyice odaklanıp elimden geldiğince geriye, yani olup bitenlerin hemen öncesine dönmeyi denersem çeşitli imgeleri yeniden yakalamayı başarıyorum. Sürdüğüm bu yeni hayat, bana yeten alelade beslenme düzeni, gereksinimlerimi fazlasıyla karşılayan bu kırsal barınma koşulları, kış yaklaştıkça keşfettiğim, soğuğa şaşırtıcı ölçüde dayanıklılığım, tüm bunlar sayesinde önceki yaşamımın en can yakıcı yönlerini özlemediğimi söyleyebilirim.

Her şeyin yeni yeni başladığı günlerde işsiz olduğumu ve iş aramanın, beni şimdilerde pek de anlayamadığım bir ıstıraba gömdüğünü anımsıyorum. Okurlar, özellikle de işsizler, yalvarırım, densizlik ediyorsam beni affedin. Ne yazık ki bu kitapta başka başka densizlikler de yapacağım ve yazdıklarımdan alınabilecek herkesin beni bağışlamasını diliyorum.

…