Birazoku

Adar Cardoso ve Faustino da Silva yedikleri içtikleri ayrı gitmeyen, yaramazlıklarıyla çarşıyı pazarı birbirine katan, şölenleri yağmalayan, uyuyan balıkçıların bıyıklarını kesen, arakçılıkta usta Lizbonlu iki küçük yumurcaktır. Günlerden bir gün talihsiz bir kovalamaca sırasında Gonçalves adında bir papazın eline düşerler. İki çocuğu kilisesinin mahzenine kapatan bu papazın tek amacı onlara okumayı öğretmektir. Açlık ve sefalet içindeki ikiliden Adar, burada en kıymetli parşömenlerden birine yazılmış eski bir kodeksi yiyiverir… Bu büyülü kitap onu kitap yemeden duramayan, şehrin kütüphanelerini altüst edecek Kitap Yiyici’ye dönüştürecektir.

Sırtını edebiyat devleri Pantagruel ve Gargantua’ya yaslayan bu kitap, okurları 1488 Lizbon’unun ara sokaklarından şölen sofralarına, manastırlarından göz kamaştırıcı kütüphanelerine uzanan benzersiz bir yolculuğa çıkarıyor. Masalsı üslubunu ve kıvrak kalemini kitaplar ve kütüphaneler üzerine özenli bir araştırmayla destekleyen Malandrin, ruhlarını kitapla besleyenlerin sofralarına benzersiz bir katkıda bulunuyor.

*

Bu kitabı Kitap Yiyicilerden oluşan büyük sofranın başköşesinde oturan kütüphanecilere ve kitapçılara ve bildiğim en iyi damak tadına sahip anneme ithaf ediyorum.

*

zira kahramanlar korkunç yiyicilerdir; yiyip dururlar,

öyle yerler ki dünya aç kalır.”

GUSTAVE FLAUBERT, Rabelais

“Ay nasıl nezle ederse adamı, sanırım Mösyö

Pantagruel’in gölgesi de susuzluğa yol açıyor.””

RABELAIS, Pantagruel

1

Hava kuş için ne ise, zamanın da düşünce için öyle olduğunu, nasıl ki kuş ilerlemek için iki kanat vuruşu arasında havadan destek alırsa, insanın da iki düşünce arasında düşmemek için zamana dayandığını biliyorum; havanın gökyüzü olduğunu, zamanın Tarih olduğunu biliyorum; gökyüzünde atmosferin homojen olmadığını biliyorum: Yan yana iki nokta farklı baskılarla karşılaştığında, rüzgâr vardır; biliyorum ki artık yer değiştiren sadece kuş değildir, kuşu alıp götüren de, etrafında dönüp dengesini bozan da havanın kendisidir; zaman için de aynı şeyin sözkonusu olduğunu biliyorum: Yan yana gelen iki gün çok kuvvetli bir baskıya maruz kaldığında, zamanda ilerleyen şey insanın düşüncesi değildir artık, ilerleyen, insanın dengesini bozan ve onu yerinden eden zamandır.

Bütün bunları biliyorum çünkü ben kitap yiyiciyim; has ekmek gibi tüketirim onları, reçelli, peynirli ekmekler, tombul sosisler, kokoreçler, ezmeler yaparım onlardan, kitaplardan sofralar kurma sanatında ustayım, karnı taçlanmışlardanım, karnım kraldır, kutsal bir sindiricidir, basit tariflerle doludur ceplerim, çantalarım, çekmecelerim; onları ağzıma atar, çiğner, yutup sindirir ve tadını çıkarırım, onları geğiririm, dışkılarım, onlardan cümleler kurar, ağzımdan gayzerler gibi püsküren başka kitaplar yaparım.

Ben bir kitap yiyiciyim, namı diğer “Kitap Yiyici” benim, çünkü bugüne bugün, kusursa kusur, ünse ün, tek gerçek Kitap Yiyici benim ve işte benim hikâyem…