Birazoku

Yaşadıklarımı yazmazsam yaşananlar tamamlanmamış olur, yaşandığıyla kalır.

Genç Adam, Annie Ernaux’nun 1990’ların sonunda, ellili yaşlarındayken kendisinden otuz yaş kadar küçük bir üniversite öğrencisiyle, gelecek beklentisi olmaksızın, kısa sürede gelişen tutkulu aşk ilişkisini anlatıyor. Bu ilişki onu gençlik anılarına geri götürüp kendisini yaşlanmamış, zamanın dışında ve hayatını geriye doğru yaşıyormuş gibi hissettirirken aynı zamanda kararlılıkla geride bıraktığı sınıfsal geçmişinin de bir aynasına dönüşüyor.

Genç Adam, Ernaux’nun zaman, bellek ve yazıyla kurduğu ilişkinin keskin ve aydınlatıcı bir özeti.

“Annie Ernaux’nun metni, otobiyografinin ne kadar ustalıkla yazılabileceğinin kanıtı niteliğinde… Genç Adam yazarın dürüstlüğünün, zekâsının ve anlatılarının aldatıcı sadeliğinin benzersiz ve şaşırtıcı yanlarını bir kez daha gözler önüne seriyor.”

The Guardian

ANNIE ERNAUX, 1940’ta, Lillebonne’da, işçi sınıfına mensup bir ailede doğdu; çocukluğunu Yvetot, Normandiya’da geçirdi. Mazbut bir sosyal çevrede büyüdü, edebiyat öğrenimi gördü ve uzun yıllar boyunca edebiyat öğretmenliği yaptı. Kişisel deneyimle toplumsal tarihi birleştiren unsurları daha ilk romanı Boş Dolaplar’la ortaya koydu. Sınıf atlama, evlilik, kadın özgürlüğü, cinsellik, kürtaj, hastalık, yaşlılık ve ölüm gibi meseleleri kendi deneyimleri üzerinden aktarırken, arka planda daima toplumsal yaşam ve onu oluşturan kültürel, siyasi, tarihî olaylara yer vererek, “toplumsal bellek” yazını olarak nitelenebilecek eserlere imza attı; başta 2022 Nobel Edebiyat Ödülü olmak üzere birçok ödüle değer görüldü. Hâlâ Cergy’de yaşamaktadır.

*

Yaşadıklarımı yazmazsam yaşananlar tamamlanmamış olur, yaşandığıyla kalır.

Beş yıl önce, bir yıldır bana yazan ve benimle tanışmak isteyen bir üniversite öğrencisiyle beceriksizce bir gece geçirdim.

Kendimi yazmaya zorlamak için seviştiğim çok oldu. O yorgunluğun, ardından gelen o kimsesizlik duygusunun içinde, hayattan daha fazla bir şey beklememek için nedenler bulmak istiyordum. Beklentilerin en şiddetlisinin, yani cinsel hazza ulaşma beklentisinin sona ermesinin kitap yazmaktan daha büyük bir haz olmadığını idrak etmemi sağlayacağını umuyordum. Çekingenliğinden neredeyse tek kelime bile etmediği restorandaki akşam yemeğinden sonra A.’yı bir şeyler içmek için eve götürmeye beni iten de belki bu kitabı (ki boyutu nedeniyle bu işe girişmekte tereddütlüydüm) yazmaya başlamamı tetiklemesi arzusuydu. Benden neredeyse otuz yaş gençti.

Hafta sonları görüşmeye devam ettik, bu arada gitgide daha çok özlüyorduk birbirimizi. Birlikte yaşadığı kızda şüphe uyandırmamak için beni her gün telefon kulübesinden arıyordu. Kız ve o, çok erken birlikte yaşamaya başlamanın alışkanlıklarına ve sınav derdine kapılmış, sevişmenin bir arzunun hızlı ya da yavaş tatmininden başka bir şey, bir tür kesintisiz yaratım olabileceğini asla tahayyül etmemişlerdi. Bu yenilik karşısında sergilediği ateşli tutku beni ona giderek daha çok bağlıyordu. Yavaş yavaş bu macera, ne anlama geldiğini tam bilmesek de sonuna kadar götürmek istediğimiz bir hikâyeye dönüştü.

Beni hoşnut eden ve içimi rahatlatan bir gelişmeyle sevgilisinden ayrılınca ve kız evi terk edince, cuma akşamından pazartesi sabahına kadar onun evinde kalmayı alışkanlık haline getirdim. Altmışlı yıllarda üniversite öğrencisiyken yaşadığım ve yıllardır sadece…