Birazoku

“Burası Cadı Kuyusu’nun girişi, bu kapının ardında en korkunç kâbusunla yüzleşirsin. Sakın içeri girme.”

Dokuz yıldır kaldığı kimsesizler yurdundan kurtulabilmek için kendi geçimini sağlamak zorunda olan Billy, on beşine bastığında ilk işini bulur. Eski ve lanetli bir zindanda gardiyan olarak çalışmaya başlayacaktır. Köyde yaşayıp da bu korkunç yerden yükselen acı dolu çığlıkları işitmeyen yoktur.

Her gece yarısı kalenin etrafını saran cadı ve hayaletler zindanın karanlık hücrelerine sızarak mahkûmların huzurunu kaçırmaktadırlar. Billy, geceler boyunca, ensesinde soğuk gölgeler hissedip kulağında tüyler ürperten fısıltılar duysa da tüm bu olağandışı durumlara alıştığını düşünmektedir… ta ki zindanın en korkunç tutsağı Cadı Kuyusu mahkûmuyla karşılaşana kadar.

Korku edebiyatının ustalarından, “Wardstone Günlükleri”nin yaratıcısı Joseph Delaney, çocuklara gizem dolu bir armağan sunuyor. Lanetli Zindan, sürükleyici hikâyesi ve göz alıcı gotik resimleriyle hafızalarınızdan kolay kolay silemeyeceğiniz bir başyapıt!

1
Yeni bir iş

“Kalk artık çocuk. Yeni işini, daha başlamadan kaybetmek mi istiyorsun?” Kafam karışmış halde etrafıma bakındım, çenemden akan salyayı sildim. Saat kaçtı? Sanki yatağa daha yeni girmişim gibi hissediyordum. “Haydi ama Billy,” dedi Bayan Hendle, bu sefer daha şefkatli bir sesle. “Sana gün batımından bir saat sonra orada olmanı söylediler, vakit geldi.” Sandalyenin arkasına asılı duran ceketimi bana uzatırken, bitkince yataktan çıktım. Birkaç çocuk alaycı alaycı gülerek odanın içinde koşuşturdu. Bayan Hendle onları çabucak sustursa da, çocukların kıs kıs güldüklerini hâlâ duyabiliyordum. “Ödün kopuyor, değil mi Billy?” “Ne o, gitmek istemiyor musun yoksa?” “Hadi be oradan!” diye bağırdım. Kapıya koşar adım ilerlerken, hepsi dört bir yana kaçıştı. Piç kuruları!.. Aslında doğru söylüyorlardı. Gerçekten korkuyordum. Bu, bulmayı beklediğim türden bir iş değildi. “Fakirlerin seçme şansı yoktur,” derdi hep anacığım, huzur içinde yatsın. Haklıydı da. Yetimhane çocuklarının girebileceği işler öyle pek fazla değildir. Bu işe girebildiğim için şanslıyım. Birkaç haftalık eğitimden sonra, artık bu aptal yerden, Kimsesiz Çocuklar Evi’nden kurtulmak için gereken parayı kazanacağım. Ve tüm bunlara değecek.

Elimde gazyağı lambamla merdivenleri koşarak indim ve köyü terk ettim. Toprak yol boyunca hızla ilerlerken, tepedeki kaleyi tam karşımda görüyordum. Oraya giderek yaklaşırken, bir yandan da cesaretimi toplamaya çalışıyordum.

Orada hapsedilecek değildim ya! Mahkûmlara gardiyanlık yapacaktım, o kadar. Diğer çocuklar saçmalıyordu. Kıskanç şeyler… Bu alt tarafı bir işti ve ben de bu işin altından kalkmayı başaracaktım. Aslında onların niçin korkmam gerektiğini düşündüğünü ve niçin korktuğumu biliyordum. Sorun kimlere gardiyanlık yapacağımdı: katiller, adli suçlular ve hüküm giymiş cadılar. İşim buydu. Daha doğrusu, eğitimim biter bitmez, işim bu olacaktı.

Gökte yeniay vardı; incecik ve sivri uçlu. Yakında, batıdan esen sert rüzgârla gelecek kara bulutların arkasında kaybolup gidecekti. Ürperdim, ama sadece soğuk yüzünden değil. Karanlık bastığında kalede olanlarla ilgili birçok şey duymuştum: Islak koridorlarını arşınlayan, uzun süre önce ölmüş varlıklar hakkında sayısız hikâye… Köyde yaşayıp da oradan gelen çığlıkları işitmeyen yoktu: alçak sesli, acı dolu inlemeler; vahşi, histerik kıkırtılar; kederli hıçkırıklar… Büyük ve korkutucu bir yapıydı; en yakın kasabadan üç mil uzakta, çevresi dişbudak ve çınar ağaçlarından oluşan sık bir ormanla çevrili bir tepenin üzerinde bulunuyordu.

…