Birazoku

Canbaz Duası, Barış Pirhasan’ın tuhaflıklarla dolu bu dünya üzerine yakın yıllar içinde yazdığı şiirleri bir araya getiriyor.

Evrensel umudun zor ağırlığını omuzlamaktan kaçınmayan, hep “kötü olan tarih”in acılı, kederli öznelerinin serüvenlerini dile geçiren, yine de alttan alta humor duygusuyla devinen bahanesiz şiirler. Yaşanmış hakiki hayatlara dokunan, isteyenin anlam izlerini alçak sesle izlemeyi tercih edeceği, isteyenin merakla senaryonun içine gireceği gerçek “arkadaş hikâyeleri”… “Korkuları ezip geçerken yorulmuş” olsa da “mutsuz bekleyişlerin, içe akıtılan gözyaşlarının, geride kalanların” yalnızlığında bile “denemeye değer bir isyan”ı öneren, “hayatın armağan ettiği yemyeşil orman”ı beklemek ısrarından vazgeçmeyen içtenlikli bir söyleşi. “Aralık ortasındayız aynen şiirdeki gibi. / Soğuk. Gölgeler bile pusmuş, zifiri karanlık…” Ve şairin şiire “Öyle bir bulut keşfet ki korkalım. / Salgıla, zehirle, yeniden doğsun dünya” diyeceği zamandır!..

*

CİMRİ

En küçük hayrı dokunmaz bir şiirin bir şiire 

Sabah akşam aynanın karşısında

Bir yarış, yazarına beğendirecek kendini 

İlla kitapta bir yer kapacak kendine

Yarım kalsa yeni doğmakta olan bir şiir 

Sevinir için için

Bir sözcük ödünç isteme boşuna, vermez 

Cimridir

YILBAŞI

On dokuz sekiz yedi altı beş dört üç iki bir 

Hadi dooğru yeni yılın eteklerine

 Kayıp gitmek mümkün

Ama biz tırmanalım

Yarış yok, hadis var adımlarımızı 

En yavaşımızın adımlarına ayarlamalı 

Kaç gün sürecek bakalım bu derin akıl 

Bu eşsiz denge

Daha kaç yıl bu esrik törenler 

Yön verebilir dağılan sürüye

Ne garip hep bir ağızdan öpüşebilmek 

Hangi tanrı, hangi yeni doğmuş bebek

Vermiş olabilir ruhsat bu sertliğe

Yehuuuu! Muck muck muck! Şlap şlup! Seni seviyorum! Pat pat 

pat!/ Fişşşş! Lik lik lik!

Ey yılbaşı, gerçek yılbaşı, yalnızların yılbaşısı 

Umutsuzca beklemelerin

İçe akıtılan göz yaşlarının

Geride kalanların yılbaşısı

Zor yılbaşı, eğlencesiz, çatapatsız.

Dünün, geçmiş senelerin şehvet kırıntıları

Artıklarıyla idare etmeliymişiz

Kursaklarda kalan hevesmiş bize yakışan

Kırık gülümsemeliymişiz

Sahiplerimizin böyle fotoğraflarmış nefsini uyandıran 

-Şşşşş.. 

Çaktırma, uykun gelmiş gibi izle beni

-İsyan?

-Denemeye değmez mi..

TAKAS

Şu on dönüm tarlaya karşılık 

İki at, beş inek, bir boğa, bir de çocuk 

Atlarla şanınız yürür

Boğayla çoğalır, ineklerle ısınırsınız 

Zor zamanlar gelir

Çocuğun kanını akıtırsınız

 

Şu vadiye karşılık, şu dağlara, ırmaklara 

İş verelim size, ekmek ve ilaç 

Göç etmek için kuşlar verelim 

Yaban eller, daracık sokaklar 

Çocukları kanatmadan olmaz 

Küçücük taşlar başuçlarına

 

Şu sınır çizgisine, dikenli tellere 

Genç kızlar verelim, yorgun anneler 

Devlet sırrı isteyin yılan verelim 

Bir karış vatan toprağına

İsteyin çocuklar verelim, bizde çok

Parmakları tetik tutan

 

Oturun konuşalım pazarlık edelim 

Sofralarda paylaşılsın kozumuz

Çocuklar gündeme gelmesin boşverelim 

Kime ne kalacak karla kapandı mı dükkan?

Kanla mı kapandı dükkan? 

Kaç çocuk kaldı geriye?

İki at, beş inek, bir boğa

Olmadıysa baştan…

TIRPAN

Öldüm ölüyorum diye mızıldanırken

Hiç beklemediğim bir anda, hiç beklemediğim yerimden 

Yedim yaşamak tırpanını

Sevgilimin kollarında bittim bitecekken

Bu toprak kokusunu almış olmalı 

(Kediler nasıl kaçarsa ölmelerden) 

Kaçtı, yoksa “bir başkası” ayrıntı. 

Bilmez miyim nasıl nasıl nasıl sevdiğini

Beni Ezraile böyle yakın görmeye dayanamadı…

 

Belki…

 

Belli ki bu intihari mutfaktan çok uzaklarda 

Hayat yemyeşil bir orman armağan etmiş ona 

Yepyeni, sıfırdan, çırılçıplak.

Ademin gözleri ela olmalı

Yeni ısırılmış elma avucunda

İkisinin de telefonları kapalı.

Bunları kara melek rapor etti bana 

Ayrıntıları o anlattı

Ve sırlara karıştı görevini tamamlamadan. 

Tırpanın değdiği noktasından yüreğim

Başladı pıt pıt atmaya

Anladım, hiç sırası değilmiş ölmenin.

…