Birazoku

Devam etmeye

Hevesi varsa.

İğne ucu bir boşluktan sızan bir ip insanı hayata dikiyor.

Boşluğun Üst Katı, kaybettiğiyle yer değiştiren bir özneye ne olduğunu, ne olacağını soruyor.

Cesaret ve sevgiyle ona bakıyor. Daha önce bilmediğimiz, bilsek de emin olmadığımız duygulara yer açıyor. Elif Erdoğan’ın üçüncü kitabı sade, kendine has, zarif bir kalemin eşliğinde zamana dolanmak isteyenler için…

Bölüm 1:
Yaşam, insanın ellerinden tutuyor.

Şemsiye

Her zaman yaşama özen gösteren biriydin.

Ağır ağır yürür kolay kolay da hiçbir yere geç kalmazdın.

Ola ki geciktin, koşturmazdın, olan oldu ha on dakika önce ha sonra der yürümeye devam ederdin.

Affedersiniz biraz geciktim.

Hep affedilirdin, mazeretin olsun olmasın.

Yağmura yakalandın diye şemsiye almak senlik değildi.

Güllük gülistanlık bir havada hadi dedin gidip şöyle güzel birer şemsiye alalım kendimize.

Geçen fırtınada benimki fena hırpalandı yenisini bulundurmak şart.

Bense o güne dek alelacele aldım şemsiyelerimi ve hep bir yerlerde unuttum.

Evden çıkaracağım eşyalarından ilki şemsiyen.

Bir yerden başlamam gerekiyor dedim Marki’ye ve henüz çiseleyen yağmuru bir işaret olarak aldım.

Hazırlanıp çıktım.

Bir elimde açık diğerinde kapalı bir şemsiyeyle Tenha Yokuşu’nu indim.

Sen severdin bu yolu, hâlâ çıkarken söylensem de bana da sevdirdin.

Şemsiyeni senin gibi yaşama özen gösteren birine vermeyi isterdim.

Ama biliyorsun seni bile bulmam yarı ömrümü aldı.

Yağmurun karşıma çıkardığı kişiye rıza göstereceğini umuyorum.

Böyle bir yağmur için hayli yaşlı biri.

Islanmaktan da hoşlanmadığı belli ama istese de koşamıyor.

Bu elbette benim yorumum.

İskelenin önünde nefeslenirken uzattım ona şemsiyeni, tereddütle baktı başta ama ufak bir ısrarla almasını sağladım.

Israrları sevmediğini biliyorum, alın lütfen dedim yalnızca.

Ufak bir ısrar bu.

….