Birazoku

Alp Laçin O, Kayıp Şahıslar Bürosu’nda komiser.

Gizli görevdeyken, cazibeli bir kadına rastlar. Küçük bir maymun, kadının fotoğrafını çeker. Eski ‘hacker’ Merih Kızıl’a göre, kadın
dünyadaki 1 milyar 800 milyon kameranın hiçbirine yakalanmamıştır: “Komiserim, bu kadın dünyada var değil!” Namevcut Hatun’dan Alp’e aşk mektupları, hediyeler gelir. Derbeder dedektif, acayip belalardan kurtulup, meçhul sevgiliyi bulabilecek midir?..

Afili Hafiye, Yalın Alpay’ın “Menteş Sistemi” dediği orijinal anlatı düzeniyle kurgulanmış bir roman. Akıcı, süprizli, komik ve derin.

Evden kaçan şair Okan Yunus Okyanus, roman makinesi mucidi Yahya Hayhay, duvarlardan geçen dilber Yegane Yadigar, zihin okuyan aynasız Kâmi Koma, bedduacı Asuman, sıkı polis Perçin Çeper gibi ilginç karakterlerle dolu, görkemli bir macera.

*

[ALP LAÇIN O]

Kim bu kadın? Burada ne yapıyor böyle? [0. ALPLAÇIN, 1929-1975 Dünya Sarsılıyor-Rock’n Roll

Böylesine acı dolu bir hayatı niçin yaşıyoruz? Bizi paçavraya, cesede dönüştürmesi için mi? [FREDERIC CHOPIN, 1810-1849]

Kudretli bir büyücü eliyle ruhun başka bir adamın bedenine konulsa… ve böylece hiçbirini tanımadığın kimselerce yanlış tanınan biri konumuna düşsen… gene de becerebilir miydin kendin olmayı? [JAMES MATSUMOTO

Manzanar Toplama Kampı Papazı]

İntihara benzeyen bir cinayet

ya da

“Kalbini kırdığım herkesten özür diliyorum”

Gerçeklik, hayatımı mahvediyor. [BILLY WATERSON, Calvin and Hobbes]

Bir romanın en önemli yeri, ilk cümlesidir.

Hih. Kimin umurunda?

[Bir kalem bulun ve buracığa giriş cümlesini siz yazın, buyurun:

…………………………………………………………….J

Şimdi bir soru: Ceset görmek ister misiniz?

Okey. 5 dakikaya hazır.

Villada yazardan başka hiç kimse yoktu. Uşak, aşçı, hizmetçi, şoför, bahçıvan, seyis… hepsi toz olmuştu. Uşağı dün telefonla görüntülü arayıp, Pazar günü tüm personele izin verdiğimi söylemiştim. Tereddütsüz “Emredersiniz efendim” dedi. İtaatindeki kusursuzluk bende saygı uyandırdı doğrusu.

Bina kapısından girdim. Kravatımı düzelttim. Salon lüks eşyalarla, minimalist tarzda döşenmişti. Sony marka devasa televizyon, duvarı boydan boya kaplıyor. Ekranda Kanun Namına’nın [1952] final sahnesi donmuş. Okuma koltuğunun yanındaki metal bacaklı, tablası masif, oval sehpada bir roman: Still Life with Woodpecker. Yanında iki paket Treasurer-black- sigarası.

Merdivene vardığımda, sağ taraftan bir inilti geldi. Döndüm. Köşede, meşin mindere kurulmuş bir Samoyed bana gülüm…