Birazoku

Çocuk ve gençlik yazınının üretken kalemlerinden Koray Avcı Çakman, Tudem Edebiyat Mansiyon Ödüllü yeni kitabı Bambaşka Bir Dünya’da, yine düşleri sözcüklerle buluşturuyor.

8 yaş ve üzerindeki okurların ilgisini çekecek çok renkli on kısa öyküden oluşan Bambaşka Bir Dünya, hayalle gerçeğin iç içe geçtiği, fantastik olayların ve kahramanların çocukların hayatında cirit attığı, alışılmışın dışında bir öykü evreni resmediyor.

Kitapta yer alan öyküler; prenseslerin canının sıkıldığı, yarış atlarının öğrenci taklidi yaptığı, kalemlerin bilgisayar teknolojisine meydan okuduğu ve daha nice olağandışı durumun olağan sayıldığı “bambaşka” bir dünyada geçiyor.

Sözcükler kitaplarda kalmaktan sıkılıp, kendi öykülerini oluşturmaya, masallarını yaşamaya giderler. Umutla düştükleri yolda, Koray Avcı Çakman’ın düşlerinden kopup gelen “bambaşka” bir öykü girdabına sürüklenirler. Kaybolmaktan son anda kurtulmayı başaran bu sözcükler, çiçeklerin düş kurduğu, prenslerin uyuyakaldığı, masalları ciddiye alan bir ejderhanın var olduğu yepyeni dünyalara konuk olup, on kısa öyküde yeniden hayat bulurlar… Üstelik herkes meraklı, herkes çok farklıdır bu dünyada…

Kitabında yer verdiği bazı öykülerinde, klasik masal kahramanlarından esinlenerek, onlara farklı zaman ve mekânlarda “bambaşka” maceralar tattıran Koray Avcı Çakman, hayalperest kişiliğini kurgudaki ustalığıyla buluşturarak kendine has bir öykü üslubu yaratıyor.

Lütfü Er’in karakteristik resimleriyle her öykünün âdeta canlandığı Bambaşka Bir Dünya, herkesi bu dünyanın bir parçası olmaya davet ediyor…

Hayvanat Bahçesi 

Dedem bizi hayvanat bahçesine götüreceğini söyleyince kardeşim olduğu yerde, bir tavşan gibi, tam üç kez zıpladı. Aynı anda garip bir de ses çıkardı: “Vaaaykkk!” Geçen gün televizyondaki belgesel kanalında gördüğüm uzun gagalı, rengârenk tüyleri olan tropik kuşu andırıyordu sesi. Annem içeriden bana seslendi: “Sınavlar yaklaşıyor, maraton başlıyor Volkan.

Derslerini çalışmadıysan bir yere gidemezsin.” “Hayvanat bahçesinde yarış atları var mı?” diye sordum. Babam, sınavda çalıştığı yerden soru gelmiş bir öğrenci coşkusuyla atıldı hemen: “Yarış atlarının işleri yarışmaktır. Onlar hayvanat bahçesinde bulunmaz; yarış atı çiftliklerinde ve binicilik kulüplerinde bulunur.” Oysa ben, bizim okulda öğrenci taklidi yapan pek çok yarış atı biliyordum. Ama bunu babama söylemedim. At yarışı oynarken kafası karışabilirdi. O anda ablamın telefonu çaldı. Ablam dudaklarını bir ördek gibi büzerek, “Alouuu… canııım,” dedi. Sonra da soluksuz şunları söyledi:

“Ne zamandır Nihal’de bir haller var. Teneffüslerde ceylan gibi sekip duruyor.” Teneffüste, okul bahçesinde seken bir ceylanı gözümün önüne getirmeye çalışırken kapı çaldı. Gelen, yöneticiydi. Babam onunla kısa bir süre konuştuktan sonra geri geldi, koltuğa oturdu. “Ah şu Haydar Bey! Yine kafasında bin tilki dolaşıyor.” İyi ki o tilkiler bir yolunu bulup da Haydar amcanın kafasından çıkmıyor, diye düşündüm. Yoksa kedi gibi uysal alt kat komşumuz Sevim teyzeye ya da akşamları bir tavuk kadar erken yatan Ali amcaya saldırabilirlerdi. Dedem, “Ee Volkan, sen gelmiyor musun hayvanat bahçesine?” diye sordu.

“Ders çalışmalıyım dede. Maratonlar başladı,” dedim. Hem zaten ben, koca bir hayvanat bahçesinde yaşayan bir yarış atıyım.

…