Birazoku

Kar ve okyanus kokulu bir kahramanlık hikâyesi!

Şapkada Eriyen Bay Karp kitabının yazarı Cary Fagan’ın yalın, samimi üslubu ve ince mizahıyla örülü yeni romanı!

Dünyanın En Komik Adamı, çocuklarla yetişkinlerin dünyasını ve birbirleriyle olan ilişkilerini ele alıyor.

10 yaş ve üzeri kitapseverlere uygun bu eğlenceli roman, kardeşler arası çekişme, yeni arkadaşlar edinme, koşulsuz yardımlaşma ve dayanışma gibi konuları hem duygusal hem mizahi bir dille anlatıyor.

Ailesiyle birlikte Kanada’nın Toronto kentinde mütevazı bir yaşam süren on bir yaşındaki Norman’ın başı, ağabeyleriyle ve kış mevsimiyle derttedir. Fakat bir AVM’nin düzenlediği “Fantastik Drajeler” yarışmasından 1000 dolar ödül kazanınca işler onun için değişir. Acaba kazandığı parayla ne yapacaktır? Onun tek bir dileği vardır: Ailesiyle, “şahane ötesi” bir tatile çıkmak. Tropik iklimli, bol güneşli Miami’de bir haftalık tatil, hem aile üyelerinin hem de tatilde tanıştıkları “Dünyanın En Komik Adamı” Mort Ziff’in hayatında yepyeni bir sayfa açacaktır.

Ödüllü yazar Cary Fagan’ın çocukken ailesiyle çıktığı seyahatlerden esinlenerek kaleme aldığı Dünyanın En Komik Adamı, okurlarını soğuk diyarlardan alıp tropik bir tatil beldesine götürüyor ve hikâyenin satır aralarında ekliyor:

Her ne yapmış olursa olsun, herkes ikinci bir şansı hak eder…

“Mükemmel bir durulukla işlenmiş harika bir kitap.”
Kirkus Reviews

“Alışılmadık, abartısız ve büsbütün komik… Fagan demode bir tatil macerasını ustalıklı ve zarif bir hazineye çevirmiş!”
CM Magazine

1
Fantastİk Drajeler

Ben doğduğumda ağabeylerim yalnızca bir ve iki yaşındalarmış, ancak buna rağmen kafa kafaya verip üçüncünün fazlalık olduğu konusunda adeta fikir birliği etmişler. Kim bir erkek kardeşi daha olsun ister ki zaten? En azından bana hep öyle gelmiştir, çünkü onlara pek uymuyorum. Ayrıca hayatımı kolaylaştırdıkları da söylenemez. Örneğin, onlarla rekabete girmek büyük bir hatadır. Eğer bisiklet yarışına girme konusunda beni kandırmışlarsa, Marcus (büyük olan) kesin lastiklerimin havasını indirir. Eğer mini golf oynamayı kabul etmişsem, Larry (ortanca olan) tam atış yapacakken koluma vurur.

İskambil ya da Monopoly oynamayı reddedersem, diz çöküp hile yapmayacaklarına dair yeminler ederler. Sonra tabii ki hile yaparlar. Oyunu kaybetmemi sağlamak onlar için dünyanın en eğlenceli şeyidir. Kaybettirmekten asla bıkmazlar! İşte bu yüzden, alışveriş merkezinin düzenlediği “Fantastik Drajeler” yarışmasını kazanmak benim için harika bir gelişmeydi. Fantastik Drajeler, üzerinde komik suratların olduğu, ağzınızda patlayan şu küçük şekerlemelerin ismi.

Alışveriş merkezinde özel bir kampanya vardı. Yeşil elf giysileri giymiş kadınlar, içi Fantastik Drajeler’le dolu devasa bir kavanozun başında bekleşiyordu. Kavanozun yüksekliği beş-on metre kadardı ve içinde kaç şekerleme olduğunu tahmin etmeniz gerekiyordu. Ekim ayının son cumartesi günüydü. Hava çok güzeldi, hatta belki de kıştan önceki son güzel gündü. Canım dışarıya çıkmak istemişti, yeni tamamladığım model uçağı uçuracaktım. Uçağım lastik motorlu ve plastik pervaneliydi. Onu denemek için sabırsızlanıyordum.

Fakat annem ve babam, bugünün ağabeylerime ve bana ayakkabı almak için mükemmel bir gün olduğunu düşünüyordu. Üstelik alacağımız şey spor ayakkabı bile değildi, annemin ölümsüz deyişiyle “sağlıklı tabanı olan” çirkin, deri ayakkabılar almaya gidiyorduk. İşte böylece, kendimizi kalabalıkları yararak yeşil elf kostümleri giymiş kadınların form ve kurşunkalem dağıttığı noktaya doğru ilerlerken bulduk. Formun üzerine tahmininin yanı sıra ismini ve adresini yazman gerekiyordu. Kâğıdı bir kolona yaslayıp doldururken gözlerini kısan Marcus, “Kesin ben kazanacağım,” dedi. “Fazla heyecanlanma Marcus,” diye araya girdi babam. “Bu tip yarışmaları kimse kazanmaz.” “Ben kazanırım işte. Şimdi bir sayı seçiyorum. Tahminim, on milyar sekiz.” Annem, “Biraz yüksekten atmış olabilirsin,” dedi. “Hayır. Kesinlikle doğru tahmin. Hesapladım.” Küçük kurşunkalemle şakağına hafifçe vurdu.

“Nasıl hesapladın?” diye sordu Larry. Henüz kendi formunu doldurmamıştı. Larry daima Marcus’un haklı olduğunu düşünürdü. Ona göre Marcus bir dâhiydi. “Söyler miyim sanıyorsun, kuş beyinli!” “Öyle olsun,” dedi Larry. “Ben de aynısını yazarım o halde. On milyar sekiz.” “Olmaz! Anne, baba, bir şey söyleyin!” Larry dikkatle formu doldururken, “Neyse,” diye mırıldandı. “Ben de on milyar dokuz yazarım.” Marcus onu kovalamaya başladı ama Larry formunu Fantastik Drajeler ambalajına benzetilmiş dev kavanozdan içeri sokuşturmayı başardı. Ben de kendi formumu doldurdum. Daha küçük bir sayı seçtim. Dört bin iki yüz kırk üç yazdım. Hesap falan yapmadım. Kafadan attım. Marcus, Larry’yi yakalamaya çalışmaktan vazgeçince yanıma geldi ve tahminime baktı. “Dalga mı geçiyorsun?” diye sordu ve kahkahaya boğuldu. Doğrusu, gerçekten kahkahaya boğulmasını ve çıkaracağı gulp gulp seslerinin alışveriş merkezinin derinliklerine yayılmasını isterdim.

Doldurduğum formu kutuya attım ve hep birlikte ayakkabıcıya doğru yola koyulduk. Marcus ve Larry mokasen ayakkabı diye tutturdu ama annem aynı bağcıklı ayakkabıları almamız konusunda ısrarcı oldu. Ağabeylerim, daha biz arabaya yürürken ayakkabılarını eskitmeye başlamıştı bile. Buick marka külüstür arabamızla eve dönerken günlük görevleri halletme zamanı gelip çatmıştı ve üstelik model uçağımı henüz tamamlayamamış olduğumu hatırlamıştım. Fantastik Drajeler yarışmasını unuttuk gitti. Koca bir ay boyunca hiçbirimizin aklına gelmedi.

…