Birazoku

İlk kitabı Eşikte ile gidenlerin hikâyelerini anlatan Metin Özdemir, yeni kitabı Körebe’de kalmayı seçenlerin, terk edilenlerin ya da yaşam sahnesinde kaybolup gidenlerin öykülerine odaklanıyor.

Çocukluğun saf dünyası ile büyüklerin karmaşık dünyası oyun düzleminde buluşuyor. Oyun ve gerçekliğin sınırları kaybolurken her şey oyunun bir parçası, bir göstergesi hâline geliyor; kahramanlar da hayat denilen büyük oyunun trajik oyuncuları.

Körebe, okuyucuyu hayatın oyunbaz yönlerini keşfetmeye davet ederken kaçınılmaz olarak şu sorularla yüzleştiriyor: Oyun nerede başlıyor, nerede bitiyor? Oyunda mıyım yoksa oyunun dışında mı?

Bir şeyi çok isteyip ona uzandığımda; kaybetme kaygısıyla baş etmem gerekiyor. Fakat istememek de elde edildiğindeki doyumdan vazgeçmek anlamına geliyor. Öte yandan bir şey elde edildiğinde zaten yitirilmiş olmuyor mu? Bilemiyorum. Asla oyuna girmeme yetecek kadar koz tutmamaya çalışıyorum elimde, tutsam bile sanki hayatımı ortaya koyuyormuşçasına zamanı gelmeden önce sürmekten korkuyor ve eylemsizlikle çıkabiliyorum bu kaostan. Duygularımın felç olduğu bir eylemsizlik!

İÇİNDEKİLER
OYUNLAR
*
Saklambaç / 13
*
Körebe / 18
*
Kaz Ayakları / 32
*
Eskimeyen Oyuncak / 42
*
Oyunbaz / 48
*
OYUNCULAR
*
Villa Ferda / 57
*
Külistan / 68
*
Pusat / 76
*
OYUNUN SONU
*
Amor Fati / 87
*
Barbut / 97
*

OYUNLAR

SAKLAMBAÇ

Ninem durmadan kazak örüyor. Neden benimle oynamıyorsun diyorum, fazla zamanı kalmamış.

Tutup tutup öpüyor beni, saçlarımı okşuyor.

Ölecekmiş yakında, kimseye söyleme diyor.

“Ölünce n’olur!” Sus işareti yapıyor.

Süveteri üstümde ölçüyor, gıdıklanıyorum.

“Aman da maşallah uzamış benim kızanım.”

“Ama sen küçücüksün.”

“Saklanmak için.”

“Nereye?”

“Kimsenin bulamayacağı bir yere.”

“Dedem de mi saklandı?”

“Saklandı ya!”

“Elma desek çıkmaz mı?”

“I’ıh.”

“Küstü mü size, kandırdınız mı yoksa!”

Gülüyor.

“Hadi sofraya!” diye bağırıyorlar mutfaktan.

“Kırmızı dipli mum mu istiyorsunuz!”

Ninem elini uzatınca koluna girdim. Artık bir başına yürüyemiyor. Çok yaşlı o, çook. Annemin annesinin bile annesi.

Herkes bizi bekliyormuş. Geciktik diye kötü kötü baktılar. Anneme sordum. Ninelerden önce yemeğe başlamak ayıpmış. Vay canına! Çok şanslı ninem. Oturma odasının tekli koltuğu onun, televizyon kumandası da… Ben ne söylesem, her bir şeye maydanoz olma diyorlar ama ninem istediği her şey olabilir. Şimdi de tutturmuş sakla ….