Birazoku

Adrian Tchaikovsky, Arthur C. Clarke ödüllü romanı Zamanın Çocukları’nın bu devam kitabında bizleri heyecan dolu ve destansı bir maceraya daha çıkarıyor.

Binlerce yıl önce insanlık, uzayın dehlizlerinde yeni dünyalar inşa etmeye çalışıyordu. Derken beklenmedik bir gelişme yaşandı, yaşamla çağlayıp gürleyen bir gezegen keşfedildi. Ancak kimse fark etmese de orada başka bir şey daha vardı; sinsi, tehlikeli ve kabuğundan sıyrılıp tüm evrene nüfuz etmeyi düşleyen bir şey…
İnsanlar ve Portia Örümcekleri, binlerce yıl sonra aldıkları radyo sinyalinin kaynağına doğru belirsiz bir yolculuğa çıkarlar. Tıpkı mum ışığının büyüsüne kapılmış bir güve misali.

Doğanın karmaşasına dair zihin açıcı kavramlarla dolup taşan Yıkımın Çocukları, sert bilimkurgudan ve sürükleyici uzay operalarından hoşlananları hayal gücü yüksek bir yolculuğa daha davet ediyor…

GEÇMİŞ 1

ÖYLESİNE BİR YARATILIŞ DAHA

1.

Pek çok hikâye bir uyanışla başlar. Disra Senkovi onlarca yıldır uyuyordu. O uyurken, uzaklarda kalan yuvasında âdeta bir ömür akıp gitmişti; bilinçsiz bedeninin etrafında ise küçük bir ömür geçmiş; zaman aralığı, ışık hızına yakınlığı nedeniyle görelilik gradyanını sıkıştırmıştı. Ona göre zaman falan yoktu elbet. Soğuk-uyku odasındaki unutuş haricinde hiçbir şey yoktu. Eski günlerde bu odaları kurarken cidden hakkını veriyorlardı.

Senkovi nasıl uyanacağını seçmişti. Bazı meslektaşları ki Senkovi’ye göre onların hayal güçleri pek de yaratıcı değildi- görevle ilgili hayati veriler, evden haberler, gemiden ölçümler almak ister- di, böylece soğuk uykudan zihinleri veriyle dopdolu bir hâlde uyanır, görev yerlerine koşup her şeyi göğüslemeye hazır olurlardı. Bu çok abesti çünkü onları bekleyen işler zaten onlarca yıl sürecekti. Senkovi meslektaşlarının pek çoğunu hiç de ilham verici bulmazdı. Onların aksine Senkovi, çelişkili gelebilir ama rüyadan yine bir rüyayla uyanırdı.

Kendisi doğmadan çok önceye dek bu derece bakir olmamış. ılık ve tertemiz Mercan Denizi’nin tepesinde süzülüyordu. Güneş, titrek safirler gibi yansıyordu suya. Sırra kadem basan Büyük Set Resifi’nin az çok isabetli bir imgelemi, kızıllı, morlu, yeşilli, rengarenk bir bereket içinde, bir uzay kenti gibi uçsuz bucaksız uzanıyordu aşağıda. Mercan metropoide yaşam, yüzerek, uçarak, süzülerek, sürünerek, vızır vızır akıp gidiyordu. Senkovi usulca dönüp, yarı uykulu, yarı bilinçli, şefkatli ve tanrısal bir bakış attı yaratımına; onu var etmiş olmanın coşkusunu yaşarken, aslının çok uzun zaman önce öldüğünü bilmenin acısını hissetmiyordu.

…