Birazoku

Böcek koleksiyonu yapan çocuk, işteki ilk gününü anlatan Emel Hanım, torunlarını özleyen Neriman Hanım, yeğenini tren yolculuğuna çıkaran Kerim dayı, bahçe katına taşınan aile, istasyon görevlisi ve elbette, yazarına bile fark ettirmeden kitabın baş kahramanı oluveren muzip ve gururlu kedi… Kendileri bilmeseler de birbirleriyle bir nedenle ilişkileri olan kahramanları öykülere serpiştirirken, Akal, yaşam içinde gözümüzün bir an dokunup geçtiği kişilerle bile bağımız olduğunun vurgusunu yapıyor. Yeni öykülerini merakla bekleyen okurlarını, gizli geçitlerden geçirerek maceradan maceraya gönderen Akal, yine sürprizlerle dolu eğlenceli bir okuma sunuyor.

iÇiNDEKiLER
ANNEM NEDEN ÇILDIRDI? …………………………………………5
VAMPiR SAATLERi …………………………………………………16
MÜDÜR BEYiN KAHVESi …………………………………………33
OTEL MACERASI ……………………………………………………43
PSiKOLOG YARISI ………………………………………………….49
HIZLI TRENiN HIZI ………………………………………………….56
SOGAN ÇiÇEGi ………………………………………………………64

ANNEM NEDEN ÇILDIRDI? 

Zemin kata taşındığımızdan beri evimizin ziyaretçisi arttı. İlkbaharın, güneşi de yanına alıp sitemizin bahçesine girmesiyle, perdeleri ve bahçe kapısını sonuna kadar açtık. Kuşların cıvıltısını, yasemin kokularını, kelebekleri, sinekleri içeriye buyur ettik. Davet etmediklerimizin de açık kapıdan girmeye kalkışacağı hiç aklımıza gelmedi tabii! Annem işten gelmiş, hemen yemek hazırlığına girişmişti. Ben salonda oturmuş, ödevimi bitirmeden televizyon izlememe izin verilmediği için somurtup duruyordum.

“Babam ne zaman gelecek?”
“Ders çalış!”
Anneme ne sorsam, yanıtı hep aynıydı:
“Televizyon izleyebilir miyim?”
“Ders çalış!”
“Kitap okusam?”
“Ders çalış!”
“Ne yemek var?”
“Ders çalış!”

Birden bir tıkırtı duydum. Annem gizlice gelmiş, ödevime başlayıp başlamadığımı kontrol ediyordu herhalde. Anlamam mı sandı? Onu casusluk yaparken suçüstü yakalamak için hızla dönüp salon girişine baktım. Tam o sırada, tıkırtı daha da güçlenmiş olarak oturduğum koltuğun yakınından geldi. Annemin görünmez olma yeteneği yoksa, bu ses ondan gelmiyor demekti! “Annee, bir yerlerden garip sesler geliyor!” “Ses mes dinlemeyi bırak da dersine çalış!” Defterimi açtım. Çantamda kalemimi ararken, yine duydum gürültüyü: Paaat! Bir süre kıpırtısız bekledim; ses yoktu. Belki açık kapıdan giren tatlı esinti yüzünden perde uçuşup sehpaya çarpıyordu, hepsi bu.

Sağa sola bakınmaktan vazgeçip tam dersime dönmüştüm ki, ses bu kez çok yakınımdan geldi. Paaat! Kesinlikle parkenin üzerine bir şey düşmüştü, ama ne? Kalkıp baktım, yerde bir şey yoktu… Yerime oturur oturmaz, ses yeniden geldi: Paaat! “Anneeeee!” Annem elinde havlu, ellerini kurulayarak salona geldi. “Ne bağırıp duruyorsun? Dersin bittiyse gel bana yardım et.” “Burada garip gürültüler var…” Ders çalışmamak için bahane uydurduğumu söyleyecekti ki, ses, beni doğrulamakta gecikmedi: Paaat! Annem boş bulunup bir çığlık attı. İkimiz korkuyla göz göze geldik. Evi hortlaklar, hayaletler mi basmıştı? “Hayalet!” dedim annemi korkutmak için. Ama annem korkmaya zaten hazırmış, avazı çıktığı kadar bağırarak, elindeki havluyu görünmeyen bir şeyin üstüne doğru fırlattı.

Sonra eliyle susmamı işaret ederek yavaşça havluya yaklaştı, ama kaldırmaya cesaret edemedi. Elim ayağım titredi birden… Ben de korktum. “Hayalet mi?” diye sordum fısıltıyla… “Dev bir çekirge!” dedi. “Baban gelsin, söyleyelim, zarar vermeden bahçeye atsın.” Böyledir annem. Çok korkar böceklerden ama onlara zarar vermek de istemez. “Gözümden uzak olsun yeter!” der. Kahramanlığım tuttu: “Ben yaparım!“ dedim. Havluyu yavaşça avuçlayıp bahçeye çıktım, içine hapsolan çekirgeyi düşürmek için sertçe silkeledim.

Gerçekten de hayatımda gördüğüm en büyük çekirgeydi bu. Otların arasından toprağa düştüğünde bile “Paaat!” diye sesi duyuldu. Dev çekirgeden sonra karıncalar konuk oldu evimize. Ayıp olur diye düşündükleri yok, karınca milletinin tamamı aynı anda kalktı, ziyaretimize geldi… Yarısını sonra yerim diye mutfağa bıraktığım turuncu lolipopun rengini görünce, önce çok şaşırdım. “Anneeeee, şekerim simsiyah olmuş!”

…