Birazoku

Anne, büyüdüğümün farkında mısın? Anne, kimse odama girmesin! Anne, sen uzaydan mı geldin? Alo anne, ben âşık oldum!..

Her kitapta, genel bir çatı öykü altında akıp giden on bağımsız öykünün yer aldığı seri, anne ile kızları/oğulları arasındaki inişli çıkışlı ilişkiyi; kimi zaman gülünç, kimi zaman duygusal, çoğu zamansa “tatlı sert” bir eleştirel yaklaşımla ele alıyor.

Anne-çocuk ilişkilerine eğlenceli olduğu kadar derinlikli bir gözle de bakmayı başarabilen seri, çocukluk ve ergenlik sürecindeki ruhsal değişimler, yemek yeme alışkanlıkları, ilk aşklar ve kişisel özgürlükler gibi, bu dönemi tecrübe eden çocukların gündemini meşgul eden ve kişilik gelişimlerine olumlu/olumsuz yansıyan konuları odağına alıyor.

Günümüz çocuklarının nabzını tutabilen güçlü bir mizah anlayışından beslenen, zekice kaleme alınmış diyaloglardan oluşan kitaplar, Aytül Akal’ın yorumdan uzak, tarafsız yaklaşımıyla inandırıcılığını arttırıyor.

Okuruna empati yeteneğini kullanma fırsatı tanıyan ve bu sayede içsel bir okuma deneyimi sunan seri, kıvrak anlatımıyla, çocukların bir ebeveynin düşüncelerini daha rahat kavrayabilmelerini de sağlıyor.

Anne ve çocuk arasındaki kuşak farkına dikkat çekerek, iki tarafın da birbirine karşı daha hoşgörülü ve anlayışlı olması gerektiğini savunan öyküler, öğreticiliğini ve gerçekçi anlatımını kendi içinde barındırıyor.

Büyük-küçük her yaştan okurun kendinden bir şeyler bulabileceği bu renkli kitaplar ebeveynlerin çocuklarını, çocuklarınsa ebeveynlerini daha yakından tanımalarına, kaygılarını-sorunlarını anlamalarına ve çözüm bulmalarına imkân sağlayarak, “iyileştirici” ve yapıcı bir etki yaratıyor.

İÇİNDEKİLER

ANNE, SEN ÇOCUKKEN… ………………………….7
ANNE, TELEFON BANA! …………………………..13
ANNE, KİMSE ODAMA GİRMESİN! ………………..18
ANNE, KAPI ÇALIYOR! ……………………………25
ANNE, O BENİM KAZAĞIM! ……………………….29
ANNE, BEN ÇOK SAKARIM! ……………………….35
ANNE, BEN EVLENİYORUM! ………………………40
ANNE, SEN ÇOCUK MUSUN? ……………………..46
ANNE, BÜTÜN İŞLERİ BEN Mİ YAPACAĞIM? ……..51
ANNE, BENİ KİM DUYACAK? ………………………57

ANNE,
SEN COCUKKEN…

Şu çocuklara şaşıyorum. Seyrettikleri de doğru dürüst bir konu olsa bari. Belgesel, bilgi yarışması programı falan… Nerdee? Neymiş o: Bayıltan Rüzgârlar! Hiç böyle film mi olur? Dizinin sonu gelene kadar ben yaşlanıp öleceğim, filmin sonu çocuklarıma miras kalacak. Büyük kızın yapacak dersi yok mudur acaba? Vardır da, şimdi televizyon karşısında otururken dersten söz etsem, hepten soğur. Dikkatini televizyondan alacak başka cazip şeyler sunmalıyım. Ne olabilir?.. Ne olabilir?.. Biz annelerin de amma yaratıcı bir beyni olması gerekiyor! “Kızım, mutfağa gelsene biraz. Birlikte hamur açalım.”

“Hamur açacağız da ne olacak anne?” “Kurabiye, çörek, kek falan yaparız.” “Anne, söylediklerinin hepsi karşıdaki pastanede satılıyor. Üstelik senin yapacağından daha ucuz.” “Benim çocukluğumda mutfak işine bayılırdık. Hele hamur açmaya… Ama hamur tutturmak o kadar zordu ki, malzeme ziyan olmasın diye hamuru ellememize bile izin vermezdi büyükler.” “İyi ya anne, hazır şimdi karışanın yok… Hemen mutfağa koş, dilediğin kadar hamur yoğurup hevesini al.” Bu fikir tutmadı. Başka bir yol bulmalı. Öyle bir şey ki, heveslenip televizyon izlemeyi derhal bıraksın. Hmmmm… tamam, buldum! “Kızım!” “Ne var anne?” “Bebeklerini getirsene, elbise dikelim.” “Anne, ben bebekleri çoktan kardeşime devrettim. Artık bebek oynamıyorum!” Bu da olmadı! Doğru ya, uzun zamandır bebekleri ortada yok. Demek kardeşine vermiş. Tabii, büyüyor. “Hava güzel. Bisikletine binip dolaşmak ister misin?”

…