Birazoku

Eserde üç hikâye yer alıyor: “Menekşeli Mektup”, “Hacca gidebilmek” ve “Kar Üstüne Kan Damlar”.

İlk hikâyede psikolojik gel-gitleri olan bir postacının hazin evliliği ile, mektuplarını götürdüğü villa sahibinin eşine duyduğu platonik aşk anlatılıyor.

İkinci hikâye bir otobüs şoförünün hac seferini dile getirmektedir. Son hikâye ünlü Sarıkamış Harekatı’na katılan ve Ruslara esir düşen iki Türk askerinin macerasıdır. Bunlardan biri hastalanarak ölür, öteki Sibirya’da kaybolur.

*

O büyük bahçeli güzel ev sokağın ucunda idi. Bazıları villa diyor.

Postacı eve kadar uzanıp oradan kıvrılarak yokuşu inen ve sahile kavuşan caddeden gitmiyor; kahvenin önünden başlayıp aşağılara doğru otlar, çalılar arasında kaybolan keçi yolunu tercih ediyordu.

Kim açmış bu yolu?

Kahve ile mescidin aşağı sokaktan gelen müdavimleri olabilir. Çünkü kestirme bir yol. Az yokuş ama mesafeyi epeyce kısaltıyor.

Postacı çimen-çiçek kokularını içine çekerek bu yoldan inmeyi seviyor. Arada bir çalıların içinden bir kuş havalanırsa yüreği “pirrr” ediyor. Uçup giden ve ufukta kaybolan bir kuş.

Yolun bir yanı koru, öte yanı boş arsa. Arsada nasılsa kesilmeden kurtulmuş iki ulu fıstık çamı var.

Hafta sonları dibini piknikçiler tutar, mangalda et ve rakı kokusu yukarılara, Postacının da oturduğu o küçük ve eski mahalleye kadar yayılır.

Postacı fıstık çamlarının gölgesinde dinlenir. Yakasını açıp kravatını gevşetir; şapkayı, çantayı bir yana bırakır, sırtını çama verip bir sigara yakar.

Koruda her türlü ağaç ve kuş barınır. Kayın, çitlembik, akçaağaç, ıhlamur, erguvan, meşe ve Postacının adını bilmediği ağaçlar. Dallar arasında sincaplar oynaşır Bütün bu arazi belki de, aşağıda, sahilde, kaderine terkedilmiş o metruk yalının sahibi olan falanca paşa ailesine aittir

Az bir esinti çıksa korudan çamlara doğru gelen, kuş cıvıltılarına karışan garip bir musiki duyulur. Postacı buna karma fasıl topluluğu diyor. Bazan karcığar, bazan suzinak.

Esinti rüzgara dönüşüp fıstık çamlarının dalları, kozalakları, iğne yaprakları arasında dolaşmaya başladığı zaman bir Mevlevi ayinine, bir ilahiye ya da karlı dağlar ardından gelen bir uzun havaya çevrilir.

Neyler feryat eder, tanbur iniler, divan sazı yol gösterir.

Görüldüğü gibi Postacımız müzikle ilgileniyor. Kendisine sorulsa söylemez ama, biz az-biraz ud çaldığını biliyoruz. Her yalnız adam gibi akşamın indiği saatlerde, kararan ıssız sokağa, camlardan süzülen yağmur damlalarına bakarak, “Batan gün kana benziyor” şarkısını mırıldanıp, udunu tıngırdatır.

Gençliği geçmiştir Postacının, başından talihsiz bir evlilik geçmiştir.

Kimsesi yoktur.

Yoktur dediysek bu, büsbütün yoktur anlamına gelmiyor. Köyünde bir amcası vardır. Bu amca nereden estiyse yıllar sonra yeğenini hatırlayıp, bir mektup yazarak köye davet etmiş. Postacı kalkıp gitmiş. Bir kaç gün hoş-beş ile geçmiş. Ardından ihtiyar amca “Yeğen yalnızlık Allah’a mahsus, gerçi seninle bugüne kadar ilgilenemedik amma, şimdi sırasıdır. Eh yüzü düzgün bir kız bulduk, gel seni şuracıkta everip gönderelim” diye niyetini açığa vurmuş. Postacı şaşkın

Yıllar yılı alıştığı bekarlık, sanki ömür boyu devam edecekmiş gibi onu sarıp-sarmalamış. Şimdi düzeni değişecek, evli, çoluk-çocuk sahibi bir adam olup çıkacak. Amca bastırıyormuş. “Dünyanın kırk bin türlü hali var yeğen. Hastalık var, sağlık var. Başucunda bir yudum su verecek biri olsun, bizim bir ayağımız çukurda. Kızlar gelin, oğlan Almanya’da. Benden söylemesi, gerisini sen bilin”.

Çocukluk döneminde bu amcanın çok ekmeğini yemiş, şimdi Almanya’da olduğunu öğrendiği oğlu ile güzel günler geçirmişti.

Öyle ya, ölüm var kalım var. Bu hayat hep böyle duru su gibi akıp gidecek değil ya. Ama yine de yaş yere basmamak için “Kızı bir görelim” deyivermiş, utanarak Amcanın keyfi yerinde. Ahir ömründe bir güzellik yapmış olmanın iç ferahlatan ezgisini dinliyor. “O iş goley, anca biraz elini cebine atacan. Aile fakir, gerçi

…