Birazoku

KEŞKE
Deniz kokulu taşlar döşenmişti yollara
Ben bile bilmiyordum nerde ayrıldık
söndür küllenmiş sözcüklerini geçmiş zaman
sararan firezleri geç
yorumu gökyüzüne bırakılmış uçurtmalı tepeleri
uzun bir yol için aldığın ne varsa bırak ardında
saklayabilseydim dalgın bakışlarımı böyle zamanlar için
saçlarını taradığım sular, rüzgar ve karanlık
bak adın yazılı yeşim taşından örülü duvarda

İçindekiler
Başkalarının Gecesi, 11
Çöl Işıklan, 12
Körebe, 13
Kara Saplanmış Tren, 14
Antik Kent, 16
Zarf, 18
Kar Prensi, 19
Keşke, 21
Üçüncü Zaman, 22
Lavanta, 23
Uçurum, 24
Şehir Melankoli, 25
Sayı, 26
Başka, 27
Buzdağı ve Asit, 28
Gökyüzü, 29
Gökada, 30
Araziden Dönen, 31
Hayal, 32
Kar Adamı, 33
Bir Bakıma, 34
Oramar, 35
İdare Lambası, 36
Şarap Testisi, 37
Korku, 38
Dilsiz Göl, 39
İkinci Pelerin, 40
Yedek Gece, 41
Quanta, 42
Gülün İmhası, 43
Gölge, 44
Güneş Saati, 45
Ecza, 46
Kuzeydeki Pencere, 47
Sis, 48
Kantonlar, 49
Ahşap Burcu, 50
Boğa, 51
Resim, 52
Pusu, 53
Serin Anılar, 54
Mat, 55
Sözler, Yaprak, 56
Yangın Evi, 57
Aydaki Kurt Adam, 58
Serin Mürekkep, 59
Dünyanın Buzulları, 60
Seyyah, 61 Denklem, 62
Kan Suyu, 63 Kalım, 64

BAŞKALARININ GECESİ
Görünmeyeni görmenin azabı
İçimizde durmadan ödediğimiz
ne ruhumun ay ışığı
ne yırtıcı hayvanlarla güreşen
yorgun bedenim
ihtiyar adar gibi kapandım içime
yasını tutuyorum sonsuz bir kehanetin
Görünmeyeni görmenin azabı Çılgınlıklar otu ağzımda Kırların yırtığına takılmış karaca Sıvası dökülmüş duvarlardaki Donmuş halı zamanı
Çılgınlıklar otu ağzımda Değişik kalibreli intiharlar denedim Dipteki arayış boş kovan Başkalarının gecesi bitmedi daha
10 Ocak 1990

KÖREBE
birkörebeydi oynadığımız
bir büyük kuşatmada
ürkek geyikler gibi adımı söylüyorum
aşkların itiraflar yerine geçtiği
transparan imzalar dünyasında
vurulduğum yerde ayağa kalkıyorum
gözbağını delik deşik
şimdi ne bir tereddüdün romanı
ne ressamın kontratı
şimdi kopuşlar
ve Estetik
2 Ocak 1990

KARA SAPLANMIŞ TREN
aynı tünellerden çıkarken yitirdiğimiz düşler birlikle kamaşan gövdelerimiz karanlıktan ışığa ürperen ten başka yolcularını bekletiyor şimdi kara saplanmış tren
ayrıntıların bağışlamadığı nabzımın vuruşları bir başkası olarak yaşadığın serüvenlerde tedirgin gövdelere yerleşen bukalemundan kalan nem
korktum ve kaçtım alabildiğine
kara saplanmış, trenlerin yolcusu olmaktan,
uzak durdum
pişmanlığın kovanındaki içe dönük kurşunlardan
mezatlarda dağıttım neyim var, neyim yoksa
umutuyla örtüldü
belleğimin eteklerinde sönen yanardağ
her seferinde erteliyordum büyük vazgeçişi bilet değiştirmekle
oysa hiçbir yolculuk taşımıyordu benî hiçbir yere
başka yolcular değildi bekletilen, yolcular başkalaşıyordu
saplanmış trenlerse aynı tünellerde
ilk kan bekliyordu.

613 Şubat 1990

ANTİK KENT
mutlu günlerimizdi…
deniz tuzu, dövme gül
yanık tarçın gibiydik
rüzgârın saçlarımızı taradığı yamaçlarda
ikimizden bir bayrak
dalgalanırdı
birbirine bakan
tarih ve otların
arasında
adı yoktu yaşadığımız şeyin
bir boşluk bile değildi bu
onca boşluğun içinde
yontulmamış birkaç harf
taşlar kadar tarihe kefil
günler gibi düşünülmeden akıp giden
otların gölgesindeki gece kadar derin
ay ışığıydı her şeyi sessizce bütünleyen
bir dönüş biletiyle kırıldı gece
kırıldı mevsim
kalakaldık
birbirine bakan Bunaklarda
zehiri giz olan otlar boyverdi
kırık heykel parçalan dağılmış (en
zaman tarihe geri çekildi
kalıntıları ne kadar ipucuysa bir antik kentin
o kadar biliyoruz nedenlerini ve sonuçlarını
ayrılınca adını aşk koyduğumuz o şeyin.
5 Şubat,
21 Mart, 1990

…