Birazoku

New American Voices Kazananı

Dublin Literary Award Uzun Listesi

New York Times En Çok Satanlar

Washington Post En Çok Satanlar

Düşünmeden, belki de haklı olarak birine zarar verdikten sonra Talia, Kolombiya’daki ergen kızlara yönelik bir ıslahevine gönderilir. Ancak bir an önce oradan kaçıp Amerika uçağına yetişmek zorundadır. Eğer o uçuşu kaçırırsa, on iki yıldır ayrı kaldığı annesini ve kardeşlerini bir daha göremeyecektir.

Kendisi de bir göçmen olan Patricia Engel, bu romanda sınırların insanda yarattığı tahribatı, onuru ayaklar altına alan göçmen politikalarının bir aileyi nasıl darmaduman edebildiğini, sevginin şiddet karşısında nasıl çaresiz kalabileceğini anlatıyor. Hikâye boyunca Kolombiya’nın kültürel zenginlikleri ve And Dağları eteklerinde dolaşan mitler de bize eşlik ediyor.

2022’nin en iyi 10 romanından biri olarak gösterilen Sınırsız Ülke, Elif Nihan Akbaş’ın titiz tercümesi ile nihayet Türkçede.

*

BİR

Rahibeyi bağlamak onun fikriydi. Yatakhanenin ışıkları her gece onda kapatılırdı. Odalarına kilitlenen kızlara uyumadan önce ölü gibi sessiz olmaları, sabah ayini için şafak sökerken kalkmaları emredilirdi. Rahibeler sessizliğin bir silah olduğuna inanır, kızlara ancak sessiz kalarak bu dünyanın cazibelerinin uşağı olmadan iç dünyalarının derinliklerini keşfedebileceklerini öğretirlerdi.

Fakat rahibelerin hepsi korkunç değildi. Talia, bazılarını çok severdi. Hatta hapishanedeki hükümlüleri son derece tertipli ha- nımefendilere dönüştürme konusundaki başarılarını takdir ediyordu. Burası bir devlet kurumuydu. Genç suçlular için bir ıslahevi. Bir manastir ya da eskiden olduğu gibi bölge kilisesine bağlı bir okul değildi. Dini görevi olmayan çalışanlar, rahibelere laikliği hedeflemelerini hatırlatırdı ama rahibeler, vazifelendirildikleri bu dağlarda, okulu diledikleri gibi yönetirlerdi.

Kızlar, gündüzleri rahibelerin gözetimi altında mahzun bakışlarını prova ederlerdi. Gri eşofmanlarını giyip saçlarını sımsıkı toplayarak gündelik işlerini yerine getirir, derslere, terapi seanslarına, meditasyon gruplarına katılırlardı. Dedikodu ve temas yasaktı ama göz önünde olmadıklarında ikisini de yaparlardı.

Geceleri yatakhanenin karanlığında pencere camından içeriyi aydınlatan ay ışığının etrafında toplanıp fısıldaşırlardı. Rahibeler odalarının önündeki koridorda devriye gezdiğinde, ustalıkla dilsiz kesilir, dudak okur, kendi işaret dillerini oluşturur, kedi gibi sessizce hareket eder ve hırsızlar gibi parmak ucunda yürürlerdi, öldürmek istemiyorlardı, sadece onu korkutup yavaşlatmak istiyorlardı. Talia rahibeyi tutarken diğerleri de onu çarşaf parçalarıyla bir sandalyeye bağladılar. Başka bir kız, çığlıklarını boğsun diye dişlerinin arasına çorap tıkıştırırken Talia rahibenin sıcak soluğunu ellerinde hissetti.

Talia, bir ay önce islahevine geldiğinde Rahibe Susana onu odasına çağırmış ve karşısındaki on beş yaşındaki kıza hayatını incelediğini söylemişti. Masasının üstündeki polis raporları ve psikolojik değerlendirmeler içeren o ince dosya Talia’nın hayatı hakkında herhangi önemli bir bilgi verebilirmiş gibi.

“Buradaki diğer kızlar gibi değilsin,” diye başlamıştı söze. Hayır, öyleyim, demek istemişti Talia. Diğer kızları küçümsemek pahasınaysa istisnai bir muamele görmek istemiyordu.

“Seni böyle korkunç bir şey yapmaya itenin içindeki adalet arzusu olduğuna inanıyorum. Ama bir adamı ciddi şekilde yara- ladın. Onu kör edebilirdin.”

Bir duraksama. Koridorun aşağısındaki kafeteryadan gelen takırtılar. Talia, Rahibe Susana’nın cevap beklediğinin farkındaydı. Belki de bir inkâr. Ama daha büyük ihtimalle bir suçluluk itirafi. Rahibeler her zaman pişmanlık duygusunun peşindelerdi. “Değişmek istiyor musun? İnanç ve disiplinle her şey mümkündür.”

Talia aptal olmadığı için evet dedi.

Kızlar Rahibe Susana’yı, her akşam onları kilitlemek için kullandığı anahtarla kendi odalarına kilitlediler. Sabaha kadar kimse onu ya da kızları aramayacaktı. Rahibeler ve diğer personel onla- rın ıslahından ve güvenliğinden sorumluydular. Mülkte güvenlik…