Birazoku.com sitesinde de kitapların ilk sayfalarından biraz okuyabilir, satın almadan önce fikir sahibi olabilirsiniz. Devamı »

Yazar ya da yayınevi iseniz kitaplarınızı ücretsiz yükleyin!

Son Güzel Günlerimiz
Son Güzel Günlerimiz

Son Güzel Günlerimiz

Ercan y Yılmaz

Ercan y Yılmaz ikinci öykü kitabı Son Güzel Günlerimiz’de bizi her şeyin başlangıcına götürüyor: Çocukluğumuza. Fotoğrafını çektiği, ayrıntılarını resmettiği o evren ise aşina bir manzaraya işaret…

Ercan y Yılmaz ikinci öykü kitabı Son Güzel Günlerimiz’de bizi her şeyin başlangıcına götürüyor: Çocukluğumuza. Fotoğrafını çektiği, ayrıntılarını resmettiği o evren ise aşina bir manzaraya işaret ediyor: Satır aralarından bir kuşak, bir ülke, bir dönem okura göz kırpıyor.

Masa örtüsünden yaptığı pelerinle uçmaya çalışan, Bruce Lee’yi ne kadar dikkatli izlese de bir araba dolusu dayak yemekten kurtulamayan, imkânsızlıkları hayal gücüyle telafi eden, hayal gücünü ise kitaplardan alan bütün çocukların hikâyesi: Son Güzel Günlerimiz.

“Gözümü açtığımda asırlarca yaşlandığımı sanacak kadar uzun gelen, birkaç dakikalık uykular. Hâlbuki ben uykuya dalarken annesine doğru koşmakta olan kızıl civciv henüz görüşümden çıkmamıştı. Hâlbuki ağacın gövdesindeki o karıncanın öteki karıncaya yol verirken yaşadığı telaş hâlâ devam ediyordu. Hâlbuki annemin beni çağıran sesi, ismimin kısalığına rağmen daha yenice son harfimdeydi. Ama upuzun bir huzur.”

Kırmızı Tren

Pek oyuncağım olduğu söylenemezdi ve bu azlık içinde en sevdiğime karar vermek elbette daha kolaydı. Dolabındaki oyuncaklardandır sanırım, koşarak gittiğim tek okul anaokuluydu. Sınıfın kapısı açılır açılmaz hücumla atılır, kırmızı treni almaya çalışırdım. Tahtadan kırmızı trenle okul saatince oynamak için bir arkadaşımın burnunu kanattığım, birkaçını da tekmelediğim doğruydu. Ama bu artık geride kaldı. Anaokulu bitmiş, birinci sınıf öğrencisi olmuştum. Kırmızı treni ancak anaokulunun parmaklıklarına tırmanarak pencereden görebiliyordum. Tekerlekleri eksilmiş, rengi solmuş, bacası kırılmıştı. Bir kenarda duruyor, hiçbir çocuğun eli ona gitmiyordu.

Mutsuz olduğunu düşünüyordum. Yeni getirilen siyah ve mavi arabalar için kavga ediyordu çocuklar artık. Kimsenin oynamadığı, parça parça eksilen tahta kırmızı tren bir süre sonra pencere kenarına kondu. Pencere camının bir tarafı kırıktı. Kırılan yer kartonla kapatılmıştı. Kartonu söküp treni o kırıktan çıkararak kurtarmayı birkaç defa denedim. Başaramadım. Bir keresinde öğretmene yakalandım. Sadece trenle oynamak istediğimi söylediysem de tokattan kurtulamadım. Anaokulunun penceresine yaklaşmamı da yasakladı üstelik. Baktı uymuyorum, bu kez teneffüse çıkmamı yasakladı, ben de her fırsatta okuldan kaçmaya başladım. Sınıf tam kadro beden eğitimi dersi için bahçedeyken, ben içeride bir başınaydım. O zamanlar bir başına olmakla yalnızlığı karıştırıyordum. Kilitli sınıf dolabını kolayca açtım. Elime daha önce hiç o türlüsünü görmediğim bir kitap aldım. Rahlede okunanları görmüştüm, onlar büyük ve ağırdı. Taşımak için kafamın üstüne koyardım. Ders için olanlardan da görmüştüm, bence en çirkini onlardı.

Ama hikâyeli ve resimli olanını ilk defa görüyordum. Sayfanın birinde deniz vardı, denizin içinde tuhaf bir denizaltı, denizaltının içinde insanlar. Zihnimin hiç zorlanmadan renklendirdiği siyah beyaz resimleri, sayfalara dağılmış küçük harfleri, renkli kapağı ve boyutuyla bu kitabı çok sevmiştim. Pantolonumun beline soktum. Çantamı aldım, kimseye görünmeden okuldan kaçtım. Bu benim için hep kolay olmuştur. Akasya ağacına tırmanmak, duvarın öbür tarafındaki elektrik direğine ulaşmak yetiyordu. Cılız bedenim görünmemek hususunda bana yeterince imkân sunuyordu.

Köyün şimdi nerede olduğunu bilmediğim, bazen sahiden böyle bir yer var mıydı diye kuşkuya kapıldığım bir yerindeki; sonraları, “her şey gün gibi gerçekti, bak bunlar da yara izlerim” diye kendimi temin ettiğim hatıralarda, girişini kahkahaçiçeklerinin süslediği bir bahçeye girer, orada alaca yapraklı sarmaşıklar, yeni çiçeklenmiş sarıkızlar ve gülnihallerin bedenim ölçüsünde oluşturduğu küçük boşluğa sığınır, sınıf dolabından aşırdığım kitabın resimlerine onlarca kez bakar, hikâyesini ise düş ölçüsünde her defasında bambaşka uydururdum. Okumayı öğrenince asıl hikâyenin benim uydurduklarımdan çok farklı olduğunu öğrendim. Garip şekilde buna çok sevinmiştim. Kitaplara yaklaştıkça oyuncaklardan, dolayısıyla kırmızı trenden de uzaklaşmıştım. Pencerenin önünde duruyor mu, kimin ellerindedir diye düşünmüyordum artık. O boyutuna ilk defa tanık olduğum kitap benim en sevdiğim oyuncağım olmuştu. Bir daha elimden bırakmadım.

Okuldan kaçamadığım ender günlerin birinde, öğretmenin, büyüyünce ne olacaksın, sorusuna verdiğim cevap hayatımın bütün sınıflarında aynıydı; yazar olacağım, kitap yazacağım, dedim. Yolum buydu, yolculuk da böyle başladı.

 

Eklendi: Yayım tarihi
dcanetwork_AWR-Brand Awr_CPM_Affiliate_The Veil DCANetwork_Affinity_Multi_Banner_1x1_The Veil DCANetwork_OSD0003HKJ
dcanetwork_AWR-Brand Awr_CPM_Affiliate_ActolyeQDCABanner_Affinity_Multi_Banner_1x1_ActolyeQDCABanner_OSD0003CEJ

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

  • Kategori(ler) Roman (Yerli)
  • Kitap AdıSon Güzel Günlerimiz
  • Sayfa Sayısı88
  • YazarErcan y Yılmaz
  • ISBN9786057728043
  • Boyutlar, Kapak12,5x19,5 cm, Karton Kapak
  • YayıneviSel Yayınları / 2019
dcanetwork_AWR-Brand Awr_CPM_Affiliate_The Veil DCANetwork_Affinity_Multi_Banner_1x1_The Veil DCANetwork_OSD0003HKJ

Yazarın Diğer Kitapları

  1. O Öyle Olmadı ~ Ercan y YılmazO Öyle Olmadı

    O Öyle Olmadı

    Ercan y Yılmaz

    Güzelliklerin zorbalığın hâkisiyle boğulduğu zorlu bir coğrafyada kurulan buruk hayaller dostluklarla büyütüldüğünde, bütün renkler beyazdır artık. Bir sırrın gizlenmesi mi, açığa çıkarılması mı daha...

  2. Sahir ~ Ercan y YılmazSahir

    Sahir

    Ercan y Yılmaz

    Gerçeklik duygusundan şüphe edilen genç yazarın evi bir gün basılır. Çocukluğunu birlikte geçirdiği adamlar ona hesap sormaktadır. Neyin hesabını? Elbette öykülerinin… Çünkü iddialarına göre...

Men-e-men Birazoku

Aynı Kategoriden

  1. Cariyenin Gelini Nurbanu ~ Demet AltınyeleklioğluCariyenin Gelini Nurbanu

    Cariyenin Gelini Nurbanu

    Demet Altınyeleklioğlu

    İKTİDAR HIRSIYLA BİLENMİŞ İKİ KADIN, AŞKA TUTSAK İKİ ERKEK Güneş doğudan değil, Nurbanu’nun gözlerinde doğar. Yıldızlar Nurbanu’nun gözlerinde parıldar… Cariye Cecilia’nın yolu, Hürrem’in kızı...

  2. Kara Kraliçe Kösem ~ Demet AltınyeleklioğluKara Kraliçe Kösem

    Kara Kraliçe Kösem

    Demet Altınyeleklioğlu

    KARA KRALİÇE Kösem KADINLAR SALTANATININ GÖZÜ KARA SULTANI MAHPEYKER KÖSEM’İN BEKLENMEDİK YÜKSELİŞİNİN HİKAYESİ Çocuk yaşta Milos’tan koparıldığında bütün hayallerine veda etti Nasya. Kaderi, ona...

  3. Saatler Susunca ~ Hülya BaygınSaatler Susunca

    Saatler Susunca

    Hülya Baygın

    Sonbahar 1990 Şu yeryüzünde yaşayan hatta yaşamayıp sadece nefes alıp veren tek bir insanoğlu var mıdır acaba benim hikâyemi dinlesin de aklı karışıp ne...

Haftanın Yayınevi
Yazarlardan Seçmeler
Editörün Seçimi
Kategorilerden Seçmeler

Yeni girilen kitapları kaçırmayın

Şimdi e-bültenimize abone olun.

    Oynat Durdur
    Vimeo Fragman Vimeo Durdur