Birazoku

Ercan y Yılmaz, 2015 Necati Cumalı Öykü Ödülü’ne değer görülen ilk öykü kitabı On Üç Sıfır Sıfır’da, matruşka bebekler gibi iç içe giren, içine girdikçe dışa açılan hikâyeler anlatıyor. Çocukluk, kadınlık, yoksulluk ve yoksunluk hallerinden nesnelerin dillendiği evrenlere geçen Yılmaz, sınırların derin ayrımlarla çizildiği, depremlerle sarsılan bir ülkede, okuru iki çeyrek altın bozdurularak yaptırılan çiçekli bir perdenin peşinden zamanlarca, diyarlarca sürüklüyor.

İlk kitabını eline alacak olmanın heyecanıyla saniyelerin pençesine düşen genç yazarlar, küçük ve kalabalık evlerde yaşayan, odası yastığından ibaret kocaman yürekli çocuklar, gurbetteki babalar, kayıplar, kıyımlar… Ercan y Yılmaz’ın kişileri, politik olanla kişisel olanın birlikte raks ettiği o müphem ve can alıcı perdede canlanıyor.

İçi̇ndeki̇ler
KÖTÜ ÇİZİLMİŞ KALP ………………………………………………………..11
Beyazı Kirli ……………………………………………………………………………. 13
Her Hazan ……………………………………………………………………………… 23
Ateşle Yaklaşma ……………………………………………………………………… 38
AKREPLERİN UZAĞI………………………………………………………….. 45
Sadece…………………………………………………………………………………….. 47
Merdiven ……………………………………………………………………………….. 51
Cumartesi ………………………………………………………………………………. 53
Bakraç Cuması ……………………………………………………………………….. 55
Kütüphanede Kahvaltı …………………………………………………………… 57
Yastık ……………………………………………………………………………………… 59
Saat Kaç ………………………………………………………………………………….. 61
Perde………………………………………………………………………………………. 65
Buzdolabı ………………………………………………………………………………. 68
Sıradan …………………………………………………………………………………… 70
Müjdeciler ……………………………………………………………………………… 72
İyice ……………………………………………………………………………………….. 75
Tebeşir ……………………………………………………………………………………. 77
Palaska …………………………………………………………………………………… 78
Kep ………………………………………………………………………………………… 79
Baston ……………………………………………………………………………………. 81
Mıknatıs …………………………………………………………………………………. 82
Tandır …………………………………………………………………………………….. 83
Beklenmeyen Son …………………………………………………………………… 84

Elinden sonrası eski bir ağaçtı
ya da Dedem’e
ve Babam’a
ile Annem’e

“Benim size ölümünü hikâye
edeceğim balığın öyle pırıltılı, yanar
döner pulları yoktur.”

Sait Faik Abasıyanık

K Ö T Ü Ç İ Z İ L M İ Ş K A L P

Beyazı Kirli
K ı z

Şimdi beni kim durduracak? En ufak bir sese bile ikna olurum. Biri bana “Dur!” desin! Elimde babamın av tüfeği, gerisi sessizlik. Sonsuz. Bir gök gürültüsü, bir kapı gıcırtısı bu tetiği çekmeme engel olabilir. Biri neden “Dur!” demiyor? Çenemin altına yerleştirdiğim namlunun buzulu beni mutlu etmiyor ama bir kere yerleştirmişim namluyu. Parmağım tetikte. İnerse beynim tavana yapışacak. Kanımın kızılıyla kirlenecek beyaz. Babam, tavanı kireçle badanalayalı henüz bir hafta olmadı. Kızının tavanda bıraktığı izi birkaç kilo kireçle aklayabilir mi? Beni bu noktaya getiren ne? Bilmiyorum!

Bir insan neden intihar eder?

Peki ya intihar edebilir miyim? Bilmiyorum!

Nasıl geldim bu duruma? Av tüfeği. Ben. İntihar. Anne. Beş. Beş nerden çıktı. Yol göründü. Beşe kadar sayıp tetiği çekeceğim.

Bir. Bugün köpekler niye havlamıyor? İşkillendim. Tavukların sesi çıkmıyor, horozlar da ötmüyor. Yani şimdi kümesi kontrol etmek için bir bahanem yok. Kümeste on iki tavuğumuz, biri dövüşçü dört horozumuz; altı ördek, sekiz de kazımız var. Ne kadar da sessiz bugün! Aksilik işte; komşunun horozlarıyla kavgaya tutuşsa bizimki, onları ayırmak için bir bahanem olurdu. Yok! Her şey ve herkes sözleşmiş sanki. Çıt yok. Cık yok. Pık yok. Kık yok. Hav yok! Üürü yok! Gıdak yok!

….