Birazoku

Uyuyamıyordu. Eski taşların aralıklarından kuzey rüzgârının ıslık çaldığını duyuyordu. Ve baykuşların, bir sürü baykuşun gecenin içinde ötüşlerini duyuyordu. Kocası onlara karşı uyarmıştı kendisini. Baykuşların hendeklerin oyuklarında yuvalandıklarını söylemişti, ama bu hayretlere düşürmüştü onu. Bir başka sır daha vardı.

O gece akşam yemeğinde, kocası onların şamatalarını ve ötüşlerini rahatsız edici bulduğunu itiraf etmişti; tüyler ürpertici bir çığlık olarak tanımlamıştı bunu. Fakat bu gürültü, nasılsa, sakinleştiriyordu onu; baykuşlar, yazgısına ortaklık ediyordu. Kocası, bataklıklardaki, su birikintilerindeki binlerce kurbağanın bu koroya katıldığını da söylemişti ona.

Yanı başında sessiz sessiz uyuyan kocasını uyandırmamaya çalışarak yataktan kalktı. Gözleri karanlığa alışmıştı zaten. Bir tahta sandalyenin üzerine asmış olduğu gecelik ceketini sırtına aldı, terliklerini buldu. Kulübenin kapısını açınca rüzgârın onu sardığını hissetti. Bütün bedenini kaplamıştı. Burası sık geldiği bir yer değil de hep oturduğu bir yermiş gibi geldi ona.

Hep buradaydı o. Doğruca eski saraya götüren hendeklerin arasında, daracık bir yolda yürümeye başladı. Ay ışığında yeni yapılmış gibi görünüyordu duvarlar. Yukarı baktı, yıldızları hiç bu kadar parlak görmemişti. Büyük Ayı takımyıldızını araştırdı ve hemen buldu. O kadar yakın görünüyordu ki, elini kaldırsa dokunabilirdi ona.

Gökyüzünde çizdiği yayı izledi, Boötes takımyıldızı içinde en parlak yıldızı, Çoban Yıldızını buldu. Çocukken, bakıcısıyla birlikte akşamları bahçede otururken yatağa götürülmeden önce öğrendiği sözcükleri mırıldandı: Aspetos aither. Açık gökyüzü. Şimdiyse, Hisarlık’a doğru bakarken, çepeçevre etrafını sarmış olan eski Troya’nın şeklini hissedebiliyordu.

Buraya geldiğinden beri ilk kez anlıyordu onun şeklini. Akşam yemeğinden önce, Heinrich, büyük Scaian kapısına götüren ana caddesiyle sarayın düzenini açıklamıştı ona.

Bir kâğıt üzerinde eski kent çevresindeki duvarların dolaşımını, bu duvarların ötesinde evlerin ve bahçelerin uzanımını çizmişti. Şimdi, gece karanlıkta Troya gözlerinin önündeydi.

Tanrının Anası. Hemen önündeki kayanın üzerinde birisi oturuyordu.

Yüksek sesle konuşmuş olmalıydı, çünkü adam ayağa kalktı ve şapkasını çıkardı. “Frau Obermann? Bağışlayın. Dalmış gitmişim.” Onunla İngilizce konuşuyordu.

“Benim adım Lineau.” Uygunsuz bir durumda olduğunu hemen anladı. Üzerinde yalnızca geceliği ve bir ceket vardı. Fakat gözlerinin süt mavisini görünce onun kör olduğunu anladı.

“Yemekte bulunamadığım için özür dilerim, Frau Obermann.

Antik şeyler alıp satan bir hırsızı görmeğe gitmiştim.”

…