Birazoku

“Vaktim olsaydı, daha kısa yazardım,” doğru.

Vaktim kalmamış olabilir, doğru.

Bu hikâyeleri uzaktaki bir kuyudan çektim.

Taşların menşei sahiden şüpheliydi.

Derine indikçe azalıyordu ışık, loş doğru.

Uykumda tanıma gelmez sesler duydum ve uyandım, zorladım karşılıklarını bulmak için, düğüm üstüne düğüm, açıklanamayan bölgelerle dolu Evren, burada kıvranıyoruz. Başka mercekler yapmaya çalışıyorlar, yetmez, bize asıl gereken bambaşka gözbebekleri. Lukyanos’un gemisiyle aya gidilmeli, yardım istemeli, belki organ nakli. Sonra daha huzurlu uykular bekleyebilirim. Sessizliklerden oysa korkarım.

Ben o yıllarda uzaktaydım, Thomas de Quincey ile geceleri güney Londra’nın salaş pub’larında buluşur, litrelerce bira eşliğinde, Yahuda İşkariyot hakkında sonu gelmez konuşmalara dalardık. Sonra döndüm, Nakkaştepe’de, mezarlığın ucundaki iki katlı eve yerleştim. Bahçemi ektim, güvercin besledim, deniz kıyısına her inişimde içimde kabaran boğulma isteğini bastıramayınca bir daha kıyılara gitmedim. Thomas’ın mektupları üst çekmecede.

Satranç takımını Sandford-on-Thames’te bir antikacıdan aldıydım. Dükkânın sahibesi İtalyan kökenli olmakla, dahası ailesinin köklerinin Eski Roma’ya dek inmesiyle övünmüş, piyonların Siena yapımı olduğunu söylemiş, tahtayı başka bir takımdan devşirdiğini itiraf etmişti. Tahtanın bir yanına çakıyla kazıldığı izlenimi veren üç harf beni gülümsetti o gün: VVN. Ne zamandı unuttum, bir ara her hafta buluşup oynadığım yaşlı mimar dostum Sedat Hakkı bey, görür görmez “bu onundur” demişti.