Birazoku

Murathan Mungan’ın alışılmadık kısalıkta, 1-1.5 sayfalık kısa öykülerini, kitapta yer alan şu cümleleri çok iyi anlatıyor:
En kısa hikâye parçasına an denir.
Bazı anlar bütün yaşamımızı belirler.
“Bütün yaşamımız” dediğimiz de o birkaç âna bakar aslında…
Bu yüzden yıllar sonra en çok hatırladıklarımız anlardır.
Gerisi bulanıktır. Geçmişi anlar berraklaştırır.

İÇİNDEKİLER
Duman işaretleri
Vaat
Kapı ağzında
Ölümün güçlendirdiği
Başlamaması için
Sabaha uyanmak
Bardak altlıkları
Konuşamadıklarımıza
Bir yalnız
İşsiz
Müfide
Kanepe
Köpekle hatırlanan
Baba-oğul
Hayat böyle!
İkna
Ardıç
En küçük hala
Ağaç zamanı
Tutukluk
Buluş
İyilik karşısında
Arkadaş
Üçte bir
Hazırlık
Bedenin bedenleri
İlk
Neden mi vurdum?
Cümleler
Başlangıçsızlığın hikâyesi
Katlanmak
Sahaf’ın söylediği
Hatırlamanın serabı
Gazete örtüsü
Selama çıkmak
İştah, mide
Bir kadın yazar sorunsalı
Ailenin önemi
Kayıtsız
Sevişme sonrası
Gölgede
Akıldışılığın zehri
Rüya ayna
Masa
Çay Bahçesi Şarkıları
Kaportacı Emin
İyi ve makas
Sinema ve aşk
Keşke böyle olmasaydı
Kavga
Latif’in karısı
Saklı yas
Uzak sesler durgun yaşamlar
Gaz, ruj
Eskilerden konuşmak
Han pencereleri
Özel anların ışığı
Yüzme kayaları
Oyuncakların gözleri
Bu konuşmalarla
Adli muhabir
Nihayet
Sarıturaçlar’daki arsa
Şehrimizde misafir
Yaşar Yenge
İksir
Bazı anneler
Ergen
Fal
Saat Kulesi
Seks
Polisiye ayrıntı
Gece kulübü
Kış mutsuzluğu
Aile yaraları
An
Şöyle olsun böyle olsun
Sır kâtibi
Duvargeçenler
Öykü, yol, hayat

*

İyi ve makas, s. 55.

“İyi bir adamdır,” demişlerdi onun için.

İyi bir insanmış gibi görünüyor, ama kadın iyiliğin bu görünüşünü tanıyor: Başarısızlığın verdiği bir iyilik bu. Başka bir hayatı olmayacak, olamayacak biri, belli. Gözünün bebeğinde hayatın izin vermediği kör bir hınç parıldıyor. Sözde iyilikten yapılmış bir kalkanın arkasında kendisini hayata, insanlara karşı daha güvenli hissediyor olmalı. Böyleleri, karşısındakinin kendisinden daha zayıf biri olduğunu hissettiğinde, saklandığı kalkanın arkasından çıkmakta ve güçlerini sınamakta hiçbir sakınca görmez. Onların görünüşteki iyilikleri daha çok güç karşısında saygıyla eğilip boyun eğen kirli bir itaate benzer, başını önüne eğip getirdiği dosyasını inceleyen adama bakarken, bu düşünceler geçiyor aklından.

Kalkıp gitmek istiyor. Hiçbir şey söylemeden kalkıp gitmek. Ama ya yanılıyorsa, ya adam gerçekten iyi biriyse, ya sahiden yararı dokunacaksa. Genç kızlığı boyunca dikişlerine yardım ettiği annesinin sözü çınlıyor kulaklarında: “Sokağa çıkarken makasların ağzını açık bırakma, uğursuzluk getirir.”

Böyle bir makas ağzında hissediyor şimdi kendini. Bugün sokağa çıkarken ardında bıraktığı evin halini hayal etmeye çalışıyor içinden. Makasın ağzının kapalı; her şeyin düzgün ve yerli yerinde olduğuna inanmak istiyor.

….