Birazoku

…
arklarda yitiyor sular
gölgeli sundurmalara vardık: akşamüstü
içgüdümüzün yiten gücü… sürek avı varolmanın
ve ayakta kalmanın kılıcı
kırpıntılarım, sürçmelerim, loş kavramlar
bir çömlek içinde zaman: anılarımızı yazacak kadar
belki hiçbir iz kalmayacak bu büyük çalkantıdan
belki ağaran çekirdeğine doğru sayısız biçimler alan,
kaynağını saklayan bir ışık
tortusunu çözen sarp boğazlar
ve açıklık açıklık
her ütopyanın elmas doruğu

*

“Yaban Çilekleri” şiiri Poster bölümünden:

yaban çileği kokan eski bir şehzade

iner güne sararır

kendi gecesi gözlerine çakılı şaşmaz bakış

hangi duvar hangi resimde

kendine çekilmiş

hem zaman dışı hem diri alabildiğine

uzaktaki şimdi

kemha alev yürürken tende kaybolan dönemeç

başka gözlerde kör geçit:

tuğradaki şiir

bir koku bırakır bilmediği sokaklara

mevsim geçerken duyulur ancak belli belirsiz

uzak memleketlerin birinde bir şehzade

dün yanı başımızdan geçip gitti diye

resimdeki duvar günü kuşatır

gülünü düşürür elinden

yakasından karanfilini

kokladığı bütün çiçekler

uzak tarih yakın iklim kanlı takip

duvarlardan bir taş daha düşüren

yüzlerce yıldır hep o birkaç kişi

hiçbir şey değil hiçbir şey

yalnızca eski bir şiirde olduğu gibi

yaban çilekleri yaban çilekleri

bir koku, bir resim, bir tuğra belki

…