Birazoku

Şehre yerleşen köylülüğün yeni varoluş tarzını anlatan Leylak ve Bayrak, John Berger’ın on yedi yılını verdiği “Onların Emeklerine” üçlemesinin son kitabı.

Domuz Toprak’ta henüz köyünde olan köylüyü, Bir Zamanlar EUROPA’da’da köyden kente göçü anlatan Berger, Leylak ve Bayrak’ta kentin gerçekliği ile baş başa kalan köylünün sürüklendiği varoluşsal buhranı konu ediyor. Geldikleri dağ köylerinden henüz bir nesil uzakta bile olmayanların hikâyesi; gecekondular, videolar, pahalı oteller, aşk, cinayet, uyuşturucu ve ölümün iç içe geçtiği bir karmaşada son buluyor. Üçlemenin ilk iki kitabında köy hayatının betimlenmesine odakladığı olağanüstü gözlem gücünü bu kez kente yönelten Berger, devasa bir vincin işleyişini, tıpkı zarif bir tırpanı veya mezbahayı anlattığı kadar kusursuz bir dikkatle anlatıyor. Leylak ve Bayrak, Berger’ın köylülük üçlemesine nokta koyan bir zirve.

“Leylak ve Bayrak, unutulmaz bir yapıt. İyi bir romandan bekleneceği gibi büyüleyici ve şiir derinliğine sahip.”

Isabel Allende

İçindekiler
Eski Aşk Şiiri……………………………………………………………………………………….9
Doğum…………………………………………………………………………………………………..11
Yiyecek……………………………………………………………………………………………………13
Su…………………………………………………………………………………………………………………37
Ateş…………………………………………………………………………………………………………….47
Beton………………………………………………………………………………………………………..63
Suç………………………………………………………………………………………………………………83
Gökyüzü……………………………………………………………………………………………….97
Evlilik…………………………………………………………………………………………………..119
Satış………………………………………………………………………………………………………..153
Aranıyor…………………………………………………………………………………………….165
Sevgili Beden……………………………………………………………………………….173
Sorgu…………………………………………………………………………………………………….185
Yolculuk……………………………………………………………………………………………199

Eski Aşk Şiiri

Samanda
göğün yeri sevmesinin
kokusu buram buram.
Sendin kaburgamdaki sızı
boşaltılan saman arabalarındaki
sancı.

Ölüler
doldurmuş bir kapı aralığını
ötenin manzarasıyla.
Sendin ev
sendin erik ağacının altında mum
sendin ebediyetim.

Doğum

Üç kelebek yükseliyor tarladan, yanan ateşten savrulan beyaz küller gibi. Biri geri dönüyor, az sonra biçeceğim yüksek otların üstünden uçup mavi bir çiçeğe konuyor ve kanatlarını açıyor. İki kanadında, aynı koyu kurşunî iz –kâğıt üstüne ucu yanık bir dalla çizdiğin izlerin kurşunîsi. Zsuzsa’yı düşünmeye başlıyorum– ya da belki o, beni düşünmeye başlıyor. İkinci bir kelebek alçalıyor ve örtüyor ilkini; bu ikincisi Sucus. Bu ikisi, kanatları açık, rüzgârın açtığı bir kitabın dört yaprağı gibi titreşiyorlar. Ansızın Sucus uçup gidiyor. Ölmüşlerim şimdi yardımcı olsun bana. Zsuzsa kanatlarını kapıyor, kayıyor çiçekten aşağı ve az sonra biçmem gereken uzamış otların üzerinde uçan öbür ikisine katılıyor. Hepsini çok sevdim.

…