Birazoku

— Nasıl başlasak?
— Unutuşu, nisyanı konuşalım.

Mantua’da San Giorgio Kalesi’ndeki “Gelin Odası”nın duvar resimleri, baba ve kız, John ile Katya Berger arasında bir sohbet başlatır. Dünyanın uykuya yatmak için tasarlanmış bu en güzel odasında, onlarla birlikte bakarken, resimlerin bir yandan her şeyi açıkça gözler önüne serdiğine, diğer yandan pek çok şeyi gizlediğine şahit oluruz.

*

s. 10

Nisyan hiçlik mi?

Hayır. Hiçlik şekilsizdir, nisyan ise dairesel.

Ya rengi? Mavi mi?

Nisyanın renklendirilmeye ihtiyacı yoktur, o kendi kendini şekillendirir; nisyan izler bırakır, tıpkı küçük beyaz çakıl taşları gibi. Hiçlik, herhangi bir çakıl taşının ya da hafızanın önünde ya da arkasındadır.

Her şey bütünüyle sadece nisyan içinde kavranabilir. Bu nedenledir ki nisyan, unutkanlığın aksine, kendine has bir kesinliğe sahiptir.

Nisyan hayatta kalmanın bir yoludur.

Nisyan, uykunun uyanıklığa ödünç verdiği bir meleke midir?

Hayır, nisyan uykudan ödünç alınmış değildir. Uyku yaratıcıdır; nisyan kemikleri ezer, onlara nüfuz eder, muhafaza eder, toprağa karıştırır.

Belki de nisyan seçmeyi değil, nedenselliği silip yok ediyor. Biz de çoğu zaman seçimlerimizden çok nedenlerimizle ilgili yanılırız.

Biz ebeveynlerimizin unutamadıklarının tortusuyuz. Artıklarız biz.

…