Birazoku

Makedonya kralı İskender, Dara’yı yendikten sonra doğuda ilerlemektedir. Dara’nın hızı Rukzan hüviyetini gizleyerek Pencap hükümdarı Eşber’in sarayına sığınır. Eşber’in kızkardeşi Sumru, İskender’i gömeden ona aşık olmuştur. Gizlice buluşan ve şevişen Sumru ile İskender arasında gidip gelirken Rukzan da İskender’i sever. İskender Sumru’nun bütün ricalarına rağmen Pencap ülkesine yürür. Sumru sevgilisine söz geçiremeyince ağabeyini bu savaştan vazgeçirmek ister ancak Eşber halkına karşı sorulu olduğunu bilir. Savaşır ve bir hain sandığı Sumru’yu öldürür. Bu haber İskender’e ulaşınca kıral kendisine engel olmak isteyen Rukzan’ı atıyla çiğneyerek geçer. Pencap düşer, Eşber zincire vurulur. Eşberin kahramanlığına hayran kalan İskender onu serbest bırakır ve kılıcını geri verir. Kılıcı alan eşber intihar eder etrafı Eşber’in, Sumru’nun ve Rukzan’ın cesetleriyle çevrili olan İskender, bunun manasını hocası Aristo’ya sorar. Eser Aristo’nun cevabı ile biter:
– Zafer yahut hiç!

*

Gide gide şehir bitti.

Döküntü minibüs şehrin eteğine yapışmış yaşayan gecekondu mahallesine daldı. Sokakta hortumla kilim yıkayan, yün çırpan, çamaşır asan şalvarlı kadınların; küfür günah top oynayan çocukların, işporta arabalarının arasından geçip bir ufak meydana vardı. Meydanı firdolanıp bir köşeye park eden öteki minibüslerin yanına yanaştı, durdu.

Kahve az ilerde salkım söğütlerin gölgesindeydi. Dışa- nya atılmış masalarda tavia oynayan, altikol iskambile dalan şoförler, muavinler, yolcular vardı. Döküntü minibüsün şoförü de arabadan atlayıp onların yanına gitti. Garson delikanlı nasıl bir alışkanlıkla soğuk gazozu açıp hazır etmişti ki şoförün eline tutuşturdu. Haftalık tıraşı, ağzına dolan bıyıkları, kocaman kara elleriyle karayağız şoför ayakta bir dikişte gazozu sonuna kadar içip şişeyi garsona verdi. Elinin tersiyle ağzını sil- di, bir sandalye çekip tavlacılara yanaştı.

Sıcak, tozlu, yapış yapış bir gün.

…