Birazoku

Ödüllü şair, yazar, karikatürist Erol Büyükmeriç’in, yaşama sevinciyle dolup taşan şiir seçkisi Kanatlı Düşler, Serap Deliorman’ın göz alıcı resimleri ve yenilenmiş baskısıyla tekrar okurla buluşuyor.

Büyükmeriç’in çocukluk anılarından farklı renkler, izler ve dokular taşıyan şiirlerin yer aldığı bu samimi eser, sadece çocukların değil, içindeki çocuğu yitirmeyen her yaştan şiir severin duygularını harekete geçiriyor.

Kanatlı Düşler, doğa, hayvanlar, aile, arkadaşlık, çevre sevgisi gibi temaları ele alan şiirler aracılığıyla düşler ve gerçekler arasında gökkuşağından köprüler kuruyor.

Büyükmeriç’in heybesinden dökülen renk renk şiirler kâh anıları ölümsüz kılan bir fotoğraf karesinde, kâh güneşin kavurduğu gelinciklerin su hasretinde yeniden hayat buluyor. Kimi zaman anneye duyulan sonsuz sevgiye, kimi zamansa yükü kendinden ağır, çalışkan bir karıncanın hayat mücadelesine işaret eden şiirlerin her birinde umutlar çoğalıyor, düşler kanatlanıyor…

Büyükmeriç, babaya, yeni kardeşe, öğretmene ve daha pek çok kişiye ithaf ederek dizelere döktüğü şiirlerini salt yaşama sevinciyle sınırlandırmıyor; değişen doğa dengesi, evsiz çocuklar gibi duyarlılık gerektiren konularda farkındalık yaratmaya çalışıyor ve çocukları doğa-insan ilişkisi üzerine düşündürüyor.

Düşleri kanatlandıran seçkisiyle herkesi şiir okumaya yüreklendiren bu incelikli eser, renklere, seslere, yansımalara, kısacası hayata bambaşka gözlerle, şiir tadıyla bakmamız için sihirli bir kapı aralıyor.

Anne, ışığını ört üstüme.
Karanlıklar uzaklaşsın,
Üşümesin düşlerim.
Yarına uyanayım, sevinçlerle…

KANATLI DÜŞLER 

Bir serçeyle birlikte,
Uçuyorken düşümde,
Bir ses uyandırmaz mı,
En coşkulu yerinde.

Ötüyordu bir serçe,
Gerçekte penceremden.
Diyordu bana sanki,
Gel uçalım yeniden.

Dedim, isterdim serçem,
Uçmak senle birlikte.
Olsaydı kanatlarım,
Senin gibi benim de.

Birden bir ses içimden,
Dedi, uçabilirsin.
Düşüncende istersen,
Kanatlanabilirsin.

Dinleyip bu sesimi,
Göğe verdim kendimi.
Takıverip serçemin,
Kanatlı düşlerini.

SESSİZ DİNLETİ 

Bir manto gibi bürümüş kar,
Her yanı dün geceden.
Arıtmış sanki kenti,
Baştan başa kirlilikten.

Örtülmüş ağaçta sincabımın yuvası,
Bacalarda griye uyanmış dumanlar,
Serçelerdeyse bir şaşkınlık, bir telaş,
Ve daha yağıyor kar, yavaş yavaş.

Kelebekler gibi dans ediyor kar,
Yıldız gibi akarken gökten.
Yüklüyor sanki düşlerini,
İlkyaza yedi renkten.

Kar; sessiz bir dinleti, penceremden…

KAR TANESİ 

Üşütmüyorsun saçlarıma konan
Yumuşak kar tanesi.
Tersine;
Gözlerime renk,
Dudaklarıma sıcaklık veriyorsun.
Haydi çığ parçası ol n’olur,
Çoğalarak içine al beni.
Sarınmak seninle çepeçevre,
Tutkum, dileğim.

TREN VE ELLERİM 

Her tren geçişinde,
Sesinde kendime koşarak,
El sallarım insanlara.

Art arda geçerken vagonlar,
Çoğalır eller, ellerimden;
Her biri, benden biri,
Pencerelerden.

Bin el bırakıp geçer trenim,
Ellerimi yükleyip uzaklara.
Bir istasyonda belki bir gün,
Umulmadık bir buluşmaya…

O ÇOCUKLAR 

Dışarıda soğuk vardı,
Sıcacıktı oysa evim.
İçimdeyse bir sıkıntı,
Üşüyordu pek yüreğim.

Geçiyordu gölgeleri,
Gözlerimden yumak yumak.
Yatmışlardı kaldırımda,
Birbirine sarılarak.

Bu soğukta yapayalnız,
Ne yaparlar bilmem onlar?
Sıcacık bir yuvacığı,
Olmayınca o çocuklar.

Üşütürken bu düşünce,
Beni yalnız sıcağımda.
Duyumsadım varlığımı,
Kalmış gibi sokaklarda.

…