Birazoku

Ne zaman bir bütün oldu yıllardır içimde biriktirdiğim sözcükler bilemiyorum ama bildiğim bir şey var. Hiç üşenmeden, hiç sıkılmadan her zaman büyük bir hevesle yazadurdum sözlerimi. Hayatın satır aralarında olanlara öylesine hayranım ki, soğuktan herkes evine gitmek için acele ederken ben gece yağan karın kaç çocuğu ya da çocuk kalabileni sevindirdiğini düşünüyorum.

İnsanlar şaşırıyorlar. Bana nasıl olup da bir mühendisin bir kitap yazabileceğini ya da film çekebileceğini soruyorlar. Evet, ben bir mühendisim ama uzun zamandır biriktiyorum sözlerimi. Bazen kısa filmlerle bazen öykülerle duyuyorsunuz onları. Bu sefer ise bizi soğuktan koruyan mavi çizgili atkımın sıcaklığında bir kitaptan sessizce gülümsüyorlar bize. Umarım bu kitabı okurken, onun her kelimesini yazarken duyduğum mut-luluk sizi de sarar sıcaklığıyla.

Emrah Özdemir
emrahozdemir@filmizi.org / http://filmizi.org

***

Bu kitabı yazarken yanımda olan anne ve babama, ablama ve enişteme, gelişiyle bizi onurlandıracak olan sevgili yeğenime, fikirleri ile beni cesaretlendiren Serap ÖKSÜZ’e, aramızda binlerce kilometre varken her za-man yanıbaşımda hissettiğim Jale ŞAHİN’e, bir sessiz-likte uzaklarda beliriveren Seda ÜNAL’a, masumiyetin ve saf sevginin ne demek olduğunu bana hatırlatan kuzenlerim Çağlar, Çağdaş ve Batuhan YILDIZ’a ve hayatı bana kolaylaştıran bütün sevdiklerime teşekkür ederim.

Emrah ÖZDEMİR

***

O’na

***

“O boynumdaken ben kışa hazırım.”

***

İçimdekiler

***

Bölüm 1

“O”

Karanlık bir tünelden geçiyordu mutluluk. Yakın dostu gözyaşı korkmasın diye elinden tuttu.

En son ne zaman beraber mutluyduk diye düşünürken, sessizce gülümseyerek odaya girdi. Ona bakarak “Birazdan.” dedim. Anlamadı. Sonra beraber gülümsedik.

Tam yediydim. Mahallede akşam telaşında merdivenle-rin dibinde hep onu beklerdim. Tak tak. Hiç şaşmadan, her akşam eteğini savurarak ve bana çocukluğumu yaşatmadan inerdi merdivenleri, Süreyya.

Sıradanlığın seçilebilir fakat yüksek bir tercih olduğunu, sessizce onu dinlerken anladım. Dünya ellerindeyken, bana gece nasıl korktuğunu anlatıyordu. Kendimi sessizce gülümserken buldum.

Nasıl da saklanmış hayatın içine ve her anını nasıl da güzelleştiriyor onun.

Bana bir belki kalmış, biraz buruk biraz umutlu kabul ettim onu. Sonra bir belkinin nefes nefese bir hayata dönüşüşünü hayretle izledim.

Ne tuhaf. Seni en yakından tanıyan ve neredeyse her sırrını bilen her kimse, hâlâ en çok onunla konuşacakların var.

Beyaz kurdelesi saçındayken kimse ondan daha masum değildi.